klavr

Uit de komkommerdoos.

Voordat ik aan mijn zoektocht naar het best mensen te observeren locatie begon zat ik op het balkon toen er werd aangebeld. Zusje liep halfnakend naar de deur toe, haalde de deurkruk over maar zag geen flikker. Ze keek naar rechts en haalde haar eerste neplach van die dag voor de dag. Duits buurjongetje Carl stond er, en ik kon niet helemaal zien wat hij deed maar ik voorspelde dat hij hetzelfde nog minstens 5,887 keer zou herhalen, ervan uitgaande dat hij het 4 keer heeft gedaan en nog 5 keer zou doen.

Hij stormde langs de keuken, langs de tafel, langs de bank naar de tafel op het balkon waar ik mijn stokbrood smeerde met een paar gram Flora-boter, een soort van Becel maar dan zonder Omega 3-vetten, die overigens toch niet helpen door het ratio 1 gr. Becel : 50 gram hagelslag (Venz, melk). Met een glas halfvolle melk, dat dan weer wel. 2 keer, want halfvol + halfvol = vol glas.

Niet veel later kwam zijn broertje ook — Ludwig. Of Lüdwïg. Een van de twee spellingen zou goed moeten zijn.

Ik heb mijn fysieke en psychische zelve verplaatst naar een huisje met glijbaan in de speeltuin, en als bewijs kunt u kleine Erik bellen op 036 - 4426058.

“Hé Tom!”, zegt hij als hij me ziet zitten in een huisje met glijbaan in de speeltuin. Vanuit het huisje met glijbaan in de speeltuin roep ik dat ik ‘dit verhaal’ aan het schrijven ben, en dat ik er al uren zit.
“Wat doe je?”, vraag ik.
“Ik ben een klimtraject aan het maken en bedenken”, zegt Erik terwijl hij een bankje aan het verplaatsen is, “hoe lang ben je hier al?”
Ik pak mijn telefoon, zie dat het 13:02 is en reken uit hoe lang ik hier ben.
“Waarom pak je je telefoon?”
“Ik kijk hoe laat het is om uit te kunnen rekenen hoe lang ik hier ben.”
“Echt niet.”
“Welles.”
“Nietes.”
“Welles.”
“Nietes nietes welles welles.”
“Nietes nietes nietes nietes.”
“HA-HA!!!”
“Rotjoch.”

Te lui om de voor deze blog ingekorte discussie uit te leggen zie ik tussen de schavotten van het huisje met glijbaan in de speeltuin zomers geklede mensen volleybal spelen. Omdat het er uiterst professioneel uitziet besluit ik met mijn gloednieuwe slippers naar beneden te lopen en pas toen ik de teamnamen op het spelersbord zag staan besefte ik waarom dit die naalden in mijn linker grote teen meer dan waard waren. Namen als ‘The Campers’, ‘Superplayers’ en ‘Wagers’ vulden het bord en tegelijk ook mijn humeur voor die dag. Wat een giller zeg.

Met onze Nissan Alwera reden we naar Palma, de hoofdstad van Mallorca. We kochten er allerlei onnodige spulletjes zoals 4 hamburgers per persoon, medium friet en een Big Mac voor mij. De een had McChicken McNuggets en de ander had een McFlurry met KitKat-smaak. Ik haalde het eeuwenoude verhaal weer omhoog dat ze in België McFlurry met Bounty-smaak hadden en dat ze het naar Nederland moeten halen (als ik je dit niet heb verteld, dan ken ik je niet). Ik bedoel, hoeveel kilometer extra rijden is het? Inderdaad. Wij hebben tenminste Crunch, zij niet.