klavr

Makkelijk had ze het op haar zachtst gezegd niet. Hijgen, huilen en zuchten waren maar een klein deel van de emoties die ze uitte toen ze een winkelstraat in Almere opstrompelde. In haar linkerhand was een McFlurry en aan haar rechterhand hing een vriendin waarvan het leek dat ze al een paar dagen een relatie hadden. Haar vriendin gooide de McFlurry weg omdat het veel zou schelen met slepen, aangezien ze beide wel een aantal fitnesstrainingen en maagbanden mochten gebruiken. Ze hadden allebeide een matchende schoudertas, de een geel, de andere felgroen. Het complimenteerde elkaar totaal niet, maar dat vonden ze waarschijnlijk wel grappig omdat ze maar niet over hun nieuwe tassen uitgesproken raakten.

“Ik moet eten hebben. Nu.” Zo’n type was het. Ze liepen de FEBO binnen en met een geelrode tas liep zij er weer uit. De arme meid toch. Ze vond het niet zo erg, had de Friese in ieder geval één herinnering aan de overheerlijke curry die bij haar frikandel zat. Ik besloot ook een poging te wagen en kocht een patatje speciaal - zo eentje met nasmaak die pas bij twee grote milkshakes met bananen- en aardbeiensmaak weg wordt gewassen.

De grote vriendinnen begonnen hun klim weer naar boven tot, en dat was al na een paar meters, de geel met rode vlekkendragende vriendin de rode vlekken heel subtiel toch… niet… zo… mooi vond en met pijn in haar hart opnieuw haar nieuwe favoriete snackbar binnenliep. Of ze daarbinnen even haar tas wilden wassen.

Ze werd er uitgescholden en de kast opgejaagd, waar ze nog maar net uit was. Lullig hoor…