klavr

Als je me chagrijnig wilt hebben moet je mijn pantoffels verstoppen. Als ik uit de douche stap en mijn sokken heb aangedaan, wil ik warme voeten hebben. Niet van die sokken waarvan je denkt dat het beren- of hamsterpantoffels zijn omdat ze zo behaard zijn door rondzwevende verloren haren van andere gezinsleden, inclu mezelf. Nee, ik ontbijt het liefst met warme voeten en warm haar door het warme water van de douche. Gister was dan wel het toppunt.

Het ging hartstikke goed bij tennis. Voordat we aan het dubbelen begonnen waren ongeveer de helft van mijn ballen in het veld terechtgekomen, en niet uit, en sloten we af met een dubbelspel. Ik moest tegen best ingeburgerde jonge jongens, en degene met wie ik moest spelen had 2 weken geleden hetzelfde gevoel als ik: niets wilde lukken. We hadden er dan ook weinig vertrouwen in.

Maar toen we eenmaal begonnen te spelen, en het inmiddels 3-1 stond voor ons, was het tijd om nog 1 game te spelen. Hij serveerde een paar prachtige ballen, haast ‘aces’, en de tegenpartij had er bijna niet van terug. En als ze dat wel hadden, dan was het toch uit geweest voor ze. Natuurlijk maakten wij ook fouten. Eerder inschattingsfouten.

Ik fietste naar huis en deed mijn gegravelde tennisschoenen uit. Moeders zal niet blij zijn met een roze vloer. De aardappeltjes en sperzieboontjes stonden al klaar, jus doe ik er nooit overheen. Dan verliest de smaak zijn versheid, zoiets. Zin in eten had ik niet en ik begon in de NCRV Gids te lezen, waarvan we binnenkort uitschrijven. Klagende brieven van klagende tantes, en als het geen tantes zijn, dan gedragen ze zich zo wel. Beetje zeuren over de achtergrondmuziek die te luid staat, of de programmering. Is het niet om een typfout in een van de vorige uitgaves, dan is het wel om een column van een Leo “Ik vind mezelf zo belangrijk omdat ik voorzitter ben van de NCRV” Born. Alsof iedereen het in zich heeft columnist te zijn, kijk maar naar Lange Frans. Daar kan niemand aan tippen.

Zo bagger.

Ik gooide de NCRV Gids opzij waardoor ik bijna een bloemvaas omgooide en begon aan mijn eten. Hap, slik, weg. En alweer blijft de helft van het eten staan omdat ik niet weet in te schatten hoeveel ik op kan.

Van douchen had ik nog nooit zo genoten. Dit keer met de deur open gedoucht, wat een bevrijding. Niet hoeven te stikken in de warmte. Waarschijnlijk lag het aan de deur die ik open deed, en ik ga zeker vaker met de deur open douchen. Met de deur open douchen is zo relaxed!

Ik deed mijn sokken aan en zocht mijn pantoffels.