klavr

Yannic en ik kwamen rond 1 uur aan in Drachten. We waren net naar Déja Vu geweest, waar we genoten van Paula Patton, de stoelen en popcorn verorberende pubertjes voor ons. We liepen naar de fietsenstalling. Ik liep naar mijn fiets. Fietsie was weg. Yannic’s fiets stond er nog. Ik zocht naar mijn sleutels in mijn jaszakken, niet te vinden. Ik dacht ‘da’s niet leuk’ en liep naar de pliesie, maar die was gesloten. In de Pathé zat ik nog te spelen met mijn sleutels, dus ik móest ze wel bij me hebben en in mijn binnenjaszak, bestemd voor mijn kleine notitieblokje, vond ik de sleutels. Mijn fietssleutel hing er ook nog als een penis bij, dus de fiets stond in íeder geval op slot. Een hele geruststststelling. Ik belde naar de politie en na 22 cent verspild te hebben kreeg ik te horen dat ik maar digitaal aangifte moest doen maar ja, da kan nie hè? Op een busstation. En dus deed ik de volgende dag aangifte.

De politieman in het politiehok was lang, dingde respect af en was sloom. Hij had geen fiets gezien die op de mijne leek, dus de kans dat het in zijn bewaakte fietsenstalling lag was petite klein. Pa ging naar de fietsenmaker en ik krijg gewoon een vervanging. Binnenkort dus een échte nieuwe fiets.