klavr

Vandaag ben ik naar Purmerend geweest, samen met mijn ouders en Marco. Marco is een klasgenoot. Ik ging naar Purmerend omdat Dove en etos een actie hadden: Laat je feauteaugraferen door Dove en win een feauteaushoot. Nou, de mensen stroomden naar me toe!

Het cynisme druipt er nu al vanaf.

Ik stond in een overdekt winkelcentrum vóór de etos, vlak naast de uitgang van een Albert Heijn XL, een extreem large Albert Heijn, waarvan er maar twee in heel Nederland zijn - en ik was er in geweest!

Maar goed, ik stond met 4 opgestapelde kratten die fungeerden als tafeltje, een camera die fungeerde om mensen op de feauteau te zetten, een pen en schaar, een blok om het juiste adres bij de juiste persoon te noteren én drie platen - naast elkaar - die fungeerden als één complete - aan elkaar geplakte - achtergrond. Links was een duif en rechts, het middelste bord fungeerde als ruimte om de persoon neer te zetten. Op elke feauteau moest per sé het Dove-logo te zien zijn.

Na elke feauteau, 34 in totaal, met dank aan Steven voor het ritselen van mensen, moest op een blaadje het thuisadres, e-mail-adres, telefoonnummer, feauteaunummer, filiaalnummer ingevuld worden. Daarna zei ik op de meest vriendelijke toon “Als u deze bon inlevert op 24 april bij deze etos, krijgt u uw feauteau op A4-formaat”, “Tot ziens”, “Dag” en “Prettig weekend nog verder”. Na 5 feauteaus gemaakt te hebben had ik het wel gehad met dat stomme gedoe… Ik wil gewoon weg en mijn geld hebben! Hoeverenmme!

Half vijf was het tijd om te kappen met die handel. Ik scheurde alles naar beneden. Mensen staarden me aan met de gedachte “wat de neuk doet die stomme blonde jongen die lijkt op Jamai nou?” Ik breek het af, doos. Duh. Ik had het wel gehad met die stomme vrouwen die zo goed als allemaal “maar ik ben helemaal niet feauteaugenique, sorry” zeiden. Echt, zó irritant! Gelukkig was er Steven, medewerker en tevens Sociaal Pedagogisch Werker-student, die dus heel sociaal is en mensen kon overhalen om door mij op de feauteau gezet te worden. Het leek wel magie. In drie kwartier stapte hij op allerlei mensen af, zonder ze te kennen, en hing een heel verhaal aan hun neus. Misschien moet ik er maar eens aan werken.

Maar die ochtend nog zag ik een meisje. Nou ja, Marco schatte haar 20 in. Ik ben niet goed in leeftijden. Ze leek in ieder geval op een meisje die ik kende van wintersport in Westendorf, drie jaar geleden. Na 5 uren in spanning gezeten te hebben, bestaande uit 2 keer ‘running poop’, 5 keer plassen en bezwete oksels, durfde ik de stap te wagen en liep ik naar haar toe. Eenmaal aangekomen, wat een tijdje duurde, vroeg ik “Jij heet toevallig toch geen Megan?” En nee, het was haar niet. Jammer. Heel erg jammer. Des- alniettemin heb ik wel een gesprek gehad, met soms dodelijke stiltes. Ook jammer. Ik kan gewoon niet met leuke meiden omgaan, lijkt het. Daar moet ik ook maar aan werken. (Note to self: HIGH PRIORITY)

Ook stom is dat ik niet eens weet hoe ze heet! Ik weet alleen dat ze met d’r vader 3D-feauteau’s maakt, met behulp van drie camera’s. Die camera’s sturen hun gegevens naar een computer en die computer verwerkt de gegevens van de camera’s weer tot één geheel, zodat een 3D-beeld verschijnt van de gefeauteaugrafeerde persoon. Met reflecties en zo van het licht of zo, zoiets vertelde ze me.

Nog in gesprek zijnde vroeg ze me iets over mijn opleiding. Zonder mij gewaarschuwd te hebben stond Marco achter me, ik schrok me een hoedje en een washandje en groette hem. Niet bepaald vriendelijk. Was ik op het punt haar naam te weten te komen, gaat hij een beetje zitten kutten! Ach, verder is het een beste jongen.

Eenmaal mijn spulletjes gepakt liepen we naar Purmenend Centrum. We zochten een café om er vervolgens te blijven eten en drinken, maar dat idee werd abrupt verstoord door een idee van Marco: “Laten we een ijsje gaan eten, hier is een ijstent en ik betaal.” Hartstikke aardig. Eenmaal mijn hoofd volgesmeerd te hebben met chocolade-ijs, zochten we verder naar een café. Mijn ouders belden dat ze onderweg waren naar Purmerend, en dat ze net Rotterdam uit zijn. “De ETA is 6 uur, dus verwacht ons dan maar.” Goed, wij zoeken wel verder naar een leuk zitplaatsje.

Eindelijk zittend in een bankje krijgen we een menukaart voorgeschoteld, met — ruwe schatting — 25 gerechten.

En ik mag ze allemaal niet.

Ik was op het punt om te vragen naar pagina 2. Toch maar niet gedaan, beetje lullig voor hun.

Dan maar een kindermenu. Als ik eraan terugdenk kan ik wel kotsen, maar zo vies was het eigenlijk niet. Ik ben eerder vol van de frikandel en patat en mayonnaise en M&M’s en Blue Band-brood. O shit, wacht even, ik pak even wat water.

*tik tok tik tok tik tok*

Ik ben weer terug.

Goed, haphaphap en slokslokslok. We zijn het café uit. We gaan richting huis maar ik kreeg het ingenieuze idee om naar Volendam te gaan. Ik ben er nog nooit geweest en we zijn nu toch al zo dichtbij. Waarom niet? Ik wil die Japanners met hun camera’s wel eens in het echt zien!

Na rijerijerije komen we in Volendam aan. Is dit nou Volendam? Is dat alles? Ik zag alleen maar normale huisjes. We reden langs duinen en ik vroeg aan mijn vader wat erachter zat, en of hij er even tegenop kon rijden. Zo’n 500 meter verder zag ik een weggetje die naar boven ging, dus dat viel mee. Eenmaal er tegenop gereden (vage zin) zag ik twee redelijk normale mannen op een bankje zitten. Ik staarde ze aan, zij staarden mij aan, ik staarde terug en opeens zag ik, jawel, Japanners. Japanners zonder camera’s. Hoe kan dat nou? Zijn ze bestolen? Zijn ze de camera’s vergeten? Zijn de camera’s kapot?

Met mijn hoofd op hol geslagen naar een antwoord op die vraag reden we weer verder op slakkentempo. We reden langs zo’n ‘laat-je-feauteaugraferen-in-een-echt-Volendams-klederdracht-huisje’ waar in de ramen allerlei feauteau’s van bekende Nederlanderts hingen. We parkeerden de auto, en nu Marco en ik de camera tóch al bij ons hadden, waarom zouden we niet even wat feauteau’s gaan maken? Ik wilde ook wel eens de Japannert uithangen!

Rijrijrij, remremrem en looplooploop. We stappen in de auto om naar huis te gaan. Wat een dag. Wat een dag vol nieuwe ervaringen. Ik zal het niet snel weer vergeten.

Vooral niet dat ik minimaal € 90,- rijker ben! HOERA!