klavr

Vorige week dinsdag werd bekend dat bij een goser uit de vierde Open TBC werd geconstateerd. Onwetend wat het inhield belde ik in paniek Marjon op om te waarschuwen dat iedereen op onze opleiding tuberculose had. Blijkt iets met je longen te maken te hebben. Men zei dat we geprikt zouden worden en dat dat vet pijn zou gaan doen. Dat je er een bult van krijgt en dat het net onder je huid zou worden geplaatst.

De dag erna ontving de ganse school een brief waarin stond dat Open TBC is geconstateerd, en dat we een week later in zouden worden geënt. Omdat dit officieel was, was ik helemaal in rep en roer, niet wetende wat ik zou doen. Ziek melden, of toch maar doorbijten? Een week lang zat ik in spanning. Misschien heb ik ook wel tuberculose? Misschien ga ik vóór de penetratie hier nog wel dood aan? Ik had al opgezocht op internet naar meer informatie over tuberculose, en er stond dat 2 miljoen mensen per jaar, wereldwijd, hieraan zouden doodgaan. Dat is gewoon 5.479,45 mens per dag. 1,52 mens per minuut. En ik zou daarbij hebben kunnen horen. Maar toen las ik het volgende, en ik citeer: “In Nederland is tuberculose 100% geneesbaar.”

Wat een ophef.

Waar heb ik me druk om gemaakt.

Ik ga helemaal niet dood hieraan.

Doubleyou tea eff.

Twee dagen na de eerste brief, op vrijdag, ontvingen wij een tweede brief. Zag je het al aankomen? Ik niet.
Anyways, er stond in dat ik waarschijnlijk toch niet besmet zou kunnen zijn, aangezien ik niet in contact ben geweest met Den Geïnfecteerde en dat ik toch geen prikje hoefde. Hoe geweldig is dat. Allemaal ophef over kut.

Richard was skeptisch over de brief en dacht dat het wel weer een fout zou zijn geweest van school, aangezien ze toch al zoveel maken. Ik was het eens met hem en moest gelijk denken aan mijn ervaring in het paardencentrum een paar jaar geleden. Hoe ik bijna flauwviel na een prik en lijkbleek naar een verjaardag ging. Hoe ik flashbacks kreeg naar een andere prik toen we streetdance filmden in het oud-paardencentrum.

Vandaag was het zover. Ik werd anderhalf uur later dan mijn wekker mij behoorde te wekken wakker. Het was inmiddels een paar minuten over 8, en ik zou om half 9 een toets hebben over Adobe Audition. Aangezien mijn docent niet moeilijk doet over een half uur te laat komen, ging ik nog snel even douchen, haren wassen, afdrogen, frisse kleren aandoen en tanden poetsen.

Toen ik rond 10 voor 9 het lokaal binnenliep ging ik achter de computer zitten om de toets te maken. Deze computer deed het niet. Ik ging achter de computer naast Melroy zitten, maar bij deze duurde het opstarten zó lang dat het inmiddels al een kwartier later was en er nog steeds niets gebeurde. Ik nam plaats achter een andere computer die reeds aan stond toen het alweer tijd was voor het prikje.

Docent Patrick zei dat we naar het openleerplein moesten gaan voor de penetratie in onze armen. Ik zag overal om me heen mensen lopen met bulten op hun arm en nam plaats op twee stoelen om even te liggen. Nadenken over wat mij naar binnen zal gaan en hoe ik me voel, en vooral hoe ik me ga voelen ná de prik. Ik zag een rij vormen en ging achteraan aansluiten, achter Lilian en Bodil.

Toen het tijd was voor de penetratie vroeg Lilian of ik d’r hand wilde vasthouden. Natuurlijk deed ik dat. Toen ik aan de beurt was vroeg ik Lilian of ze een liedje wilde zingen van The Pussycat Dolls. Hoewel onverstaanbaar, hielp het wel de pijn in mijn arm te verzachten. Ik werd draaierig in mijn hoofd toen ik opstond en ging zitten op een stoel. Ik zag op een gegeven moment helemaal niets meer. Mijn diafragma was helemaal opengeschoten, alsof ze in de regie een slechte shader hadden. Ik zag alleen maar sterretjes en vlekken. Die sterretjes waren wel leuk om te zien als special effects, maar niet in deze context. Mijn hoofd kreeg totaal geen bloedtoevoer meer en ik voelde alsof ik zomaar op de grond kon vallen. Brakend.

Ik zat buiten en een aantal mens stond om me heen. De een na de ander kwam naar me toelopen. “Tom, wat ben je bleek”, “Tom, je lijkt wel een lijk” of “Tom, ben je duizelig?” ving de regie in de bovenkamer van mijn hoofd op. Het sterretjesfilter was inmiddels een beetje verwijderd en Douwe de Directeur kwam naar me toe lopen. “Zelfs als je het diafragma helemaal dichtdraait is Tom nog overbelicht”, vond Richard dat er nog wel even bij kon. Nou, zo grappig vond ik dat helemaal niet! Ik liep, zat en (bijna) lag helemaal voor lul! Een bleke lul! Een blanke blonde bleke lul.

Ik werd geleid naar het EHBO-hok waar een andere eerstejaars op de ligbankstoelachtigding zat. Meneer Bladblazer, die dus ook dokter blijkt te zijn en heel aardig, vroeg of hij iets voor me kon halen. Een hele waslijst met fastfood, waaronder een Big Mac, had ik opgedreund maar dat was hem te ver lopen. Ik zei “doe maar een glaasje water alstublieft” en hij ging het halen. Ik zat alleen met de andere eerstejaars in dat hokje van 2,5 bij 3,25 en het stonk er naar kots. Verse uitgebraakte heerlijke kots. Ik zei “je hebt zeker gekotst?” tegen hem maar hij respondeerde “neen” terug. Best lullig.

De toets mocht ik op een later moment afmaken. Na vier bananen van de C1000 (voor maar € 0,69!!!) en Vifit was ik er weer helemaal overheen en kon ik lekker de regie in om te spelen met de schakelapparatuur. Folke leerde me over de audio-ingangen en –uitgangen en –knopjes. Loop ik ook eens wat voor op Richard. Richard die alles weet van video. Kan ik niet uitstaan. Tss.

hoi.