klavr

Vandaag ging ik naar de kapper. En niet de doorgaanse kapper, nee, een echte kapper met Myspacende kappers met alto-haar en zo. Zo’n kappersaak waarbij, als je in de spiegel kijkt, je een supergroot, voor de geknipte persoon gespiegeld, beeld ziet van TMF. (Dacht overigens dat TMF voor breezerts was, maar nee dus). Het gesprek ging ongeveer zo:

“Was je vandaag vrij?”, zei ze.
“Ja, of nee, ik heb geen werk of zo”, antwoordde ik.
“Ó-kee…(?)”
“Wil wel iets doen, maar dan ook gelijk in de televisiewereld.”
“Ó-kee…(?)”
“Iets in Hilversum of zo, maar vanaf augustus moe’k stage lopen.”
“Ó-kee…(?)”
“Voor school moeten we vaak een paar filmpjes maken…”
“Ó-kee…(?)”
“…zoals Spoorloos en zo, moeten we dat programmaconcept namaken…”
“Ó-kee…(?)”
“…en een nieuwsitem, bedrijfsfilm…”
“Oe.” Ik zag haar woordenschat groeien.
“Ik weet het, spannende shit” of zo iets.
“[onverstaanbaar] je gaat doen?”
Ik veronderstelde dat ze vroeg waar ik het zou doen en zei:
“Nee, nog niet echt, gaan we nog mee bezig.”
“Ó-kee…(?)”

Nou ja, zo dus ongeveer. Was niet echt een gesprek mee te voeren.

Toen ik uit de stoel stapte en haar vriendelijk bedankte (waarvoor?!) keek ik opnieuw in Der Spiegel, en dacht even dat ik een vogelnest op mijn hoofd had. Ik zweer het je. Was gewoon niet cool weetjewel.

Anyways.

Ik stapte naar buiten, pakte mijn pa’s fiets, ging zo snel mogelijk uit het zicht van de kapperszaak om mijn haar nog even te perfectioneren en ging naar de Albert Heijn.