klavr

Lief dagboek,

Ik bedoel: O-o-o, lief dagboek,

Vandaag is mijn beeld van Drachten een klein beetje veranderd.

Na een lunch zonder eten met Annelies bij HEMA in Drachten keerde ik namelijk schoolwaarts, want ik moest er namelijk om één uur al zijn. Voordat ik er was ging er iets aan vooraf wat zelfs jij niet zou verwachten.

Mijn schoudertas speelt een grote rol. Mijn fiets ook.

Ik haat dit verhaal nu al.

Maargoed. Ik bond, voor ik mijn reis naar school zou beginnen, mijn ‘MINI’-schoudertas onder TWEE snelbinders. Dat op zich is al bijzonder, aangezien ik dat ding altijd op mijn rug heb hangen als ik fiets, maar dat terzijde. (KUT WAAR IS MIJN INSPIRATIE)

HET WIL NIET

OK dus die tas zat vastgeketend onder twee snelbinders en ik fietste lekker snel naar school. Tussen auto’s doorcrossen, halsbrekende toeren uithalen tussen fietsers door en van stoepranden afspringen met fiets en al. VAN STOEPRANDEN AFSPRINGEN? WTF TOM

Ja dat doe ik wel eens.

Ongeveer vijftig meter verwijderd van La Bamba, een snackbar vlakbij een kruispunt in Drachten, hoorde ik een PLOF!-geluid. Ik dacht dat het niets bijzonders was en besloot daarom niet achterom te kijken. ER SPOOKTEN HEEL VEEL GEDACHTES DOOR MIJN HOOFD. HEEL VEEL. Zóveel dat ik nog eens vijftig meter later nog maar eens achterom keek en ik mijn tas niet achterop mijn fiets zag liggen. Ik fietste terug. En weer richting school. En weer terug. En wéér richting school. En weer terug.

Ik belde Annelies.

“Met Annelies?”
“JA MIJN TAS IS VAN MIJN FIETS GEVALLEN EN NU KAN IK ‘M NERGENS VINDEN”
“Hmm… Ik weet ook niet…”
“WAT MOET IK NOU”
“Ik kom wel naar je toe. Waar ben je?”
“Vlakbij HEMA.”
“OK kom ik er naartoe!”
“Joe!”

Ik fietste hetzelfde stuk nóg twee keer en zag verdomme NIETS.

Annelies was er inmiddels ook en lachte me uit! Of toe! INNNSPIRATIEIEIE!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

We gingen naar de videowinkel op de Kade en ik vroeg of er een blauwe tas was binnengebracht. “Nee… Er is niets gebracht!” “K bedankt!”

Er stonden schoffelaars van Caparis vlakbij het kruispunt te schoffelen en ook hun vroegen we of er een blauwe schoudertas is gebracht. “Nee, toevallig niet.”

We gingen naar La Bamba. Het arme meisje liep helemaal naar achter maar ook daar lag geen blauwe tas.

Bij Adecco wilde een vrouw mij bij binnenkomst de hand schudden maar deze sloeg ik weg en ik deed mijn verhaaltje.

We besloten dat het tijd was voor de politie. Ik deed mijn aangifte. “Wat zit er in de tas?” “Een lesboek, moleskine, een halveliterfles van Spa…” “Verder nog iets?” “Sokken.” Na een beschrijving van de tas zelf liepen we weer terug naar het centrum. Ik zei een aantal keer “fuck fuck fuck” en Lies probeerde mijn emoties te sussen door te lachen. Verder nergens om hoor, maar ik moest ook heus wel lachen.

Ik dumpte Lies nog bij Van Knobelsdorffplein en nadat zij de bus instapte fietste ik naar school en voerde het op één na moeilijkste telefoongesprek van mijn leven. Sander weet al genoeg. Zijn vriendinnetje ook wel. (Hints: snackbar Kelly’s; Leeuwarden; msn-gesprek; telefoongesprek)

De vader belde de moeder en vertelde het verhaal dat ik net aan hem had verteld. Rond drie uur kwam een sms binnen op mijn telefoon:

“je tas is tuis mazzelkont”
Ik reageerde. Ik schreef: “Hoe kan dat? Ik had ‘m meegenomen! Die blauwe met MINI, toch?”
“ja lag op fietspad werd door eerlyke vinder gbragt”. Heerlijk. Mijn moeder die msn-taal spreekt.

Een zeventigjarige, grijze, eerlijke man heeft mijn tas opgepakt en naar mijn huis gebracht. In de twaalf euro-kostende moleskine had ik namelijk deels mijn adres geschreven. Charlotte schreef het land op of iets dergelijks.

Zodoende is mijn tas teruggekomen en heb ik het slechtste verhaal ooit geschreven. Sorry hiervoor.

Mijn inspiratie was niet meer te vinden.

Is waarschijnlijk ook van de fiets gevallen. (Oehhh wat een einde!)

BAAI