klavr

Lief dagboek,

Bijna iedere keer als ik in de bus zit overkomt me weer iets dat ik liever niet heb. Ik raak erdoor in paniek en maak het er de buschauffeur niet leuker op.

Ik denk bij iedere busreis wel een keer: ‘o fuck, o fuck, KUT hij gaat de verkeerde kant op!’ Dan verwacht ik dat die bus naar links gaat, terwijl hij dan gewoon rechtdoor gaat weet je! Dat is toch vreselijk! Jonge jonge jonge, ik weet niet wat me overkomt.

Ik schijt dan in mijn broek, zweet daarbij en aarzel. Ik kijk via de spiegel naar de buschauffeur en bedenk of ik nou wel echt naar hem toe zou gaan voor duidelijkheid, of dat ik zogenaamd rustig blijf zitten en wel zie waar het me naartoe leidt. Meestal doe ik dat laatste.

Maar soms loop ik naar de buschauffeur. De hele bus kijkt naar me als ik vallend en opstaand naar voren strompel, want de wegen in Friesland zijn bij een ‘zoek de verschillen’ niet te onderscheiden van de structuur van een Magnum almond-ijsje. Dan vraag ik of ik ooit nog wel aankom bij waar ik moet zijn. De chauffeur reageert dan vaak wel meelevend, alsof hij hetzelfde voelt. Vandaag was dat namelijk zo; toen leek het of hij zelf ook twijfelde of wij wel de goede kant op gingen, want bij een kruispunt kun je wel vier kanten op! Hoewel ik wel bij eindbestemming Hardegarijp ben aangekomen, was het toch even een shitmomentje.

Weet je, lief dagboek, als ik dit stukje zou lezen zou het mij ook geen flikker interesseren.

Welterusten.

Ik ga slapen.

Het was een leuke, enerverende dag, daar in Hardegarijp.

Voor het eerst vond ik kip lekker.

O, ja, ik zou gaan slapen. Ik dwaal weer af.

Alsnog welterusten.

Moi.