klavr

Lief dagboek,

Je weet vast wel hoe stoer ik door het centrum van Drachten kan lopen. Nou, vandaag deed ik het weer. Heel stoer, met de borst vooruit en de lipjes niet getuit, haalde ik een heerlijke hotdog van HEMA. Met niet teveel mosterd, want dat vind ik weer vies.

Ik nam plaats op een bankje in het centrum. Die vlakbij de etos, weet je? Die rondom die boom gaat. Bij die snackbar. Ik zat er een beetje chill stoer te wezen met mijn hotdog in mijn hand en een servetje in de andere toen de Slipknot van mijn iPod verstoord werd door een kort woordje. Dat korte woordje heette “TOM!”. Vervolgens deed ik drie handelingen: handeling één was het klikken van het knopje om de muziek te pauzeren van mijn telefoon. Handeling twee was het oordopje uit mijn linkeroor halen en nummertje drie was de kant opkijken waar de stem vandaan kwam en te fronzen.

“TOM IK HEB NIEUWE KLEREN GEKOCHT MAAR IK GA ZE NU NIET LATEN ZIEN MAAR DAT DOE IK NOG WEL OK!”. Het was mijn dertienjarige nichtje en iedereen wist ineens mijn naam. De twee zeventienjarige meisjes op de bank keken naar mij. Twee leeftijdsgenotige jongens keken naar mij. De pop van de snackbar keek naar mij. Iedereen lachte. Ik ook. Nep.
“Joe! Is goed!”. Alsof het er ooit van zou komen.
“Doeg!”
“Ja moi.”

Ik deed mijn oordopje weer in, drukte op play en het voorval begon weg te vagen. Tot één van de twee zeventienjarigen iets vroeg. Of suggereerde. Interpreteer het zoals jij het wilt, lief dagboek: “Tom! Tohhom! TOHHHOOMMMMM! Is dat je vriendin?! :-|”
“Nee das me nichiejj”, zei ik, en ze blééf me aankijken. Ik had allang weggekeken. Na een minuut was ik het wel zat en vroeg haar waarom ze het vroeg.
“Nou gewoon, ik vraag het even.”
“Dat mag.” Gelukkig, ze keek weer weg.

Ik ging verder met het eruitdrukken van de mosterd en veegde de restanten rond mijn mond aan het stukje tussen mijn duim en wijsvinger af en daarna aan het servetje.

Lief dagboek, zelfs jíj had me uitgelachen als je het had gezien. Mij zul je niet meer zien in Drachten.

Bedankt voor het luisteren.

Joe.