klavr

Yannic en ik kwamen aan in de Heineken Music Hall en hadden al zo’n voorgevoel dat het vet ging worden. Dat we ‘m keihard gingen spacen en zo en dat gebeurde uiteindelijk ook. Incubus speelde de eerste twee nummers van het nieuwe album als eerste en iedereen ging gek. Ik werd alle kanten opgeduwd, geschopt, ge-ik-weet-niet-wat en zo ook Yannic. We spraken af dat als we elkaar kwijt zouden raken, we — aan het einde van het concert — elkaar zouden meeten bij de tweede ingang boven de tribunes. Ik kon Yannic niet meer bijhouden en raakte hem uit het oog kwijt. Hij kon me echt niets meer schelen en ik zwaaide mijn handen in de lucht like I just… didn’t… care.

Incubus kwam weer terug na even weggeweest te zijn en de hele zaal flipte ‘m weer. We sprongen alle kanten op. Het leek één grote pit. Soms was ik de enige die sprong en ging ik geleidelijk aan weer stilstaan. Soms zong ik tegelijk ook nog eens vals maar toen de mensen voor me mij aankeken alsof ze me per direct naar een talentenzoektocht wilden sturen waar ik afgekraakt en afgekapt zou worden met de melding “Tom?”
“Joah?”, met een schorre stem.
“Hou eens heel snel op.”
“Okeu. Baai.”
“Tom?”
“Joah?”
“Er is nog een ding dat we tegen je willen zeggen.”
“Huh? Watte?”
“Laat maar.”
“Baai.”
” *mompel* ”
stopte ik.

Incubus was klaar en ik liep, nee, zweefde bijkomend van de muziek, naar Yannic die toevalligerwijs precies daar stond waar we afspraken. Hup naar de garderobe, uitgang en tram en rénnen om de laatste trein naar huis nog te halen.
“Mijn beenbicepsen doen pijn jonge”, zei ik hijgend in tramlijn 54, “Ik zit ook echt mee te tikken op de maat en zo en dat bréékt!”

Het voelde alsof ik mank was toen we aankwamen bij de bagagekluisjes. De ruimte was dicht en we konden er niet veel meer aan doen, dus renden we naar de trein richting Amersfoort. Deze trein ging niet meer, werd gemeld door de omroepster. “Een computerstem”, zegt een man van de Media Academie Hilversum waar ik mee socializede in de trein. “Ze tikken gewoon aan wat ze moet zeggen en dan doet ze dat.”

In Amersfoort belde ik mijn vader.
“We zijn om die en die tijd in Heerenveen. Wil je bier meenemen in de auto? Dommelsch graag.”
Zodoende kwamen Yannic en ik laat thuis aan en douchten het zweet van de ons omringende mensen eraf.

De tas haalden we drie dagen later, op een maandag, weer op. Alexander zei dat de boete € 25,- per dag zou zijn als je je bagage zou laten liggen, maar het bleek gewoon € 6,20 te zijn. Valt mee, als je dat deelt door twee.