klavr

‘Tom?’, zei mijn moeder toen ik een lepel pakte omdat de aardappelen continu van mijn vork vielen, net voordat ik deze in mijn mond wilde stoppen.
‘Ja?’
‘Volgens mij is er iets kunst-achtigs gaande in Groningen, misschien vinden jullie het leuk daar naartoe te gaan?’
‘Ik heb er wel zin in, wat jij, pap?’
‘Ja, lijkt me leuk. Zullen we er gelijk na het eten dan naartoe, het is al 7 uur en voor we er zijn is het al half 8.’
‘Hm-hm…’
‘Misschien kunnen jullie even op internet kijken om te zien of er ook echt iets is.’
‘Nah, er is vast wel iets leuks te beleven’, zei ik.
‘Zullen we dan nu gaan?’, vroeg mijn vader vragend.
‘Ja.’

Ik pakte mijn schoenen, pakte een trui uit de kleerkast en deed liep naar de auto. We reden naar Groningen.

Het was rustig. Zo nu en dan vloog een blaadje voorbij, waaide het even en liep er een mens voorbij. Ik stapte over een hondendrol toen ik het plein opliep. Het was angstaanjagend rustig op het plein. Waarschijnlijk omdat het zondagavond was.

We liepen naar der Aakerk, want een jaar geleden was Noorderlicht er ook met exposities. De kerkdeuren zaten dicht en we keerden ons 180° om vervolgens naar het Noorderlicht-museum te lopen, zo’n 50 meter verderop. Deze was ook dicht.

Er was helemaal geen Cleaude te beleven, en ik vertel u hierover omdat een minuutje op internet kijken u ellende kan besparen.

Gewoon doen.