klavr

Afgelopen donderdag had Marjon een feest ter ere van haar eenentwintigste verjaardag. Ik keek al helemaal uit naar deze dag en Jens en ik vertrokken dan ook al vroeg, om half 5, naar Groningen. Jens’ moeder zette ons af bij het station en we liepen naar Marjons huis. Jens en dergelijke stelden zich aan elkaar voor en iets later gingen Ivo, Marjon, Jens en ik boodschappen doen bij Albert Heijn.

Belaagd met vier kratten bier, zakken chips, een aantal flessen fris en onder andere ovenpizza’s liepen we terug naar het huis. Ik liet bij het omhoogsjouwen van de cola een fles vallen en deze was dus ook halfvol. (Nee mensen, halfleeg kan niet!) Marjon deed de oven aan en iets later dumpten we de pizza’s er ook in. Mijn pizza, Texas van Dr. Oetker, had een vaag extra smaakje. Op een bepaald moment proefde ik tomaat met nog 4 soorten andere kazen. Bleek dat ik een kwart van de pizza op Lukje’s had gelegen. Zij had eentje met vier verschillende smaken käse. Best logisch dus.

Om 21.00 kwam Vera, Lukje’s mattie, en hadden we lekker gebabbeld en gesnabbeld in de keuken. Pas om 22.00 begon het pas druk te worden. Iets later kwamen mijn homies Maurice, Kaj en Bodil. Ik was al een beetje lam na 3 biertjes, een Jägermeister en even later een Bailey’s. “Beschermengel” Jens, die ik had meegenomen als adviseur, was al eerder dronken dan ik en kotste zich een eind weg. Ik stond er ineens helemaal alleen voor.

Rond een uur na middernacht ging de zo’n twintig personen tellende groep naar de stad om uit te gaan. Voor de tweede keer vond ik het echt leuk, ik denk omdat ik nu bij echt supercoole mensen was. En natuurlijk omdat ik aangeschoten was. In Molly’s deden we de snake (met je armen een slang maken), de pimpitypimpepimpdans (brush off your shoulders, scratchen in de lucht, kin afvegen) en had Jens sjans met twee meiden. Ik proefde Boswandeling, verschillende wodka-mixen en meer.

We besloten een uurtje later Molly’s te verlaten. Lukje, Lilian, Maurice, Jens en ik zweefden nog wat na in de stad en besloten naar huis te gaan. Ik sliep op de bank met mijn voeten op een bureaustoel en Mau en Jens sliepen op de grond. Lukje sliep in d’r eigen bed. “Jongens, de onderbuurvrouw wil ook slapen dus jullie moeten even iets stiller zijn”, zei ze. Even later bekende ze dat ze zelf ook wilde slapen. Alsof we dat niet doorhadden, haha. Uiteindelijk heb ik anderhalf uurtje geslapen.

Toen we allen wakker werden voelden we ons miserabel. Jens had een kater, Maurice moest bijna kotsen en Lukje was nog aan het slapen. Ik keek of Ivo, Bodil en Kaj al wakker waren maar dat bleek niet het geval te zijn. Met “Wat een mafkezen”, citeer ik Maurice. Toen Jens probeerde te slapen zei ik dat hij wel dood leek, en dat ik dit niet aan kon zien. Maurice begon aan zijn begrafenis-afscheidsrede op Brabantse toon maar ik wilde dat ik het niet had gehoord. Jens moet niet dood. Jens, ga niet dood!