Nee, echt.

Grapje.

Ik ga van Wordpress verder op Tumblr. Nu zegt dat jullie waarschijnlijk helemaal niets, maar het zal betekenen dat mijn ‘blog’, zoals dat zo ranzig heet, verandert in een soort kladblok. Met filmpjes van Vimeo, quotes, links, (automatische) foto’s en filmpjes van Flickr, tekst, audio en chats.

Een hele nieuwe kant op dus.

Dit zal betekenen dat je me tegenwoordig kunt vinden op http://klavr.tumblr.com .

klavr.tumblr.com dus.

De site zal binnenkort worden overgezet op Tumblr, dus dan hoef je die lange URL niet meer in te voeren.

<3

En ik meen het!

Vanochtend werd ik gebeld door Vodafone.

“Spreek ik met de heer J K.?”
“Nee, met de heer T.”
“Is de heer J K. aanwezig?”
“Nee joh! Die is op zijn werk!”
“En u bent de zoon?”
“Correct.”
“Bent u meerderjarig?”
“Ja.”
“Dan heb ik een hele mooie aanbieding voor u!”
“O jeetje dat is altijd mooi!”
“Ik kan u een abonnement aanbieden waarbij u twee jaar lang vijftig procent korting krijgt.”
“O… OK, maar dan heb ik een vraagje voor u.”

Het viel eventjes stil.

“Zegt u het maar.”
“Wanneer komt Vodafone met de iPhone?”

Het was minstens zo lang stil als net.

“Oeh… Dat weet ik niet, meneer.”
“Hm.”
“Maar dat is toch alleen maar een hype!”
“WAT! Nee ik hou van mijn iPhone!”
“Wat voor camera heeft-ie ook alweer? Twee punt nul megapixel?”
“Ja, en? Ik hou ervan!”
“Dat mag, meneer.”
“Als u dat abonnement zou aanbieden in combinatie met zo’n telefoon dan had ik het gedaan.”
“Jammer genoeg kan dat niet, meneer. Ik wens u een prettige dag verder!”
“Dank u wel. Goede werkdag!”

Beetje mijn telefoon zitten af te kraken terwijl je in dienst bent…

Ja, ik weet dat je nu waarschijnlijk denkt: “”lief”? “Lief” dagboek? Eerst laat je me bijna twee maanden verstoffen en ineens begin je weer met “lief”? Flikker toch op zeg. Zoek lekker een ander dagboek om je bagger in kwijt te lullen!”

Sorry, OK? SORRY! SORRY dat ik je heb laten stikken, dagboek! Ik kon er wel wat aan doen. Sorry. Wat vind je nu van me?

“Je bent een nerd, en een loser, en een klootzak. O ja, en je bent harteloos. Je bent net zoals alle anderen. En trouwens, mijn moeder vindt je ook een sukkel.”

O jeetje. Nou, gelukkig heb ik je moeder nooit gekend dus weet ik ook niet in hoeverre ik dat serieus moet nemen. Nogmaals sorry, excuses en ik zal proberen je vaker in te lichten.

“OK. En als je de volgende keer wéér met lief dagboek begint, wil je het dan wél menen?”

Is goed, joh. Komt goed. Sorry.

“Ik ga.”

OK.

Gister was het zaterdag.

Ik heb toen echt veel te veel gedaan en ik schep even in mijn geheugen om na te gaan wat ik allemaal heb gedaan. Even een momentje geduld alsjeblieft.

*graaf*

*graaf*

Ah, daar is het!

Het volgende speelt zich af op vrijdagavond. Yannic en ik discussiëren hoe we dat gaan doen met tickets voor Coldplay, want die zouden al snel uitverkocht zijn, dachten we. We spraken om zeven uur ’s ochtends af bij het postkantoor in Drachten.

Zaterdagochtend. Beiden konden we bijna niet slapen van spanning, want we zouden natuurlijk vet tof naar Coldplay gaan! Yannic en ik op msn om zeven uur ’s ochtends:

“Gast mijn band is lekgestoken”, zei Yannic.
“G*DV*RD*MM*”, vloekte ik gently, zonder de sterretjes.
“Laten we gewoon op internet en via telefoon bestellen”
“Joah, kan ook. Da’s gewoon om tien uur, toch?”
“Ja.”
“Ik ga dan nog even slapen, ben kapot.”
“Welterusten.”
“Moi.”
“Ik bel je wel om kwart voor tien.”
“Is goed. Moi!”

Van half tien tot zeven voor tien had ik op de snooze-knop gedrukt. Ik had helemaal geen zin in wakker worden. Schijtmoe was ik, maar waarvan in Godsnaam. Ik kwam er niet achter. DOET ER OOK NIET TOE.

Uiteindelijk waren we te laat voor de kaarten. Het was helemaal overbevolkt qua drukte en zo. Femke was boos en belde me een aantal keer op. Woedend, en niet alleen dat, maar vooral achteraf denken. “Niks meer aan te doen, Femke!”.

“Ja, nou ja”, zei Femke.
“Ik vind het ook kut, niets meer aan te doen.”
“Hoe kan dit nou!!”
“Ja ehh.”
“Waarom heb je me niet verteld dat het niet alleen in Amerika voorkomt dat mensen voor de ticketservice de nacht van tevoren al gaan liggen?”
“Wie niet weet, die niet weet dat de ander niet weet wat die niet weet.”
“Hm.”
“Ik ga naar scouting. Kleuters met ADHD begeleiden en zo.”
“OK, veel plezier!”
“Joe. Dank je. Moi.”
“Doeg!”

Dezelfde zaterdagochtend. Het is kwart voor elf geweest en we zijn drie kwartier te laat voor de kaarten. Om elf uur zou ik bij scouting zijn, dus ik bel Yannic en meld dat ik bij een T-splitsing sta.

“Ik geef je Ria wel even, die heeft er meer verstand van.”
“Joe.” Ik veeg in de tussentijd blaadjes aan de kant. Uit verveling.
“Met Ria?”
“Ja moi Ria, met Tom”, zei ik.
“Hey Tom!”, zei Ria.
“Voor het geval je wilt weten waar ik ben, ik sta bij een T-splitsing die eigenlijk niet de moeite waard is om genoemd te worden.”
“JONGENS HIJ STAAT BIJ EEN T-SPLITSING DIE HET EIGENLIJK NIET WAARD IS OM ZO GENOEMD TE WORDEN!”
“Ja, daar. En als ik oversteek dan zij er drie hekjes die heel erg in de weg staan, waar je zeg maar tussendoor moet slalommen.”
“O, ik weet al waar je bent!”
“Mooi. Ik sta in de schaduw.”
“HIJ STAAT IN DE SCHADUW! Nu weten we je wel te vinden.”
“Ja.”
“We komen eraan!”
“Tot zo.”
“Tot zo!”

Eén nummer van Fall Out Boy had de revu gepasseerd op mijn iPod, en het tweede is bijna aan zijn refrein toe, als Yannic en Ria mijn naam riepen van twee steenworpen afstand. Ach, vooruit, we doen er nog een steenworp bij. Drie steenworpen afstand zit tussen ons in.

Ik fiets mee terug naar scouting, waar een ontzettend schattig groepje kinderen van zes tot acht jaar oud aan het spelen is. “WAT SCHATTIG!”, roep ik om de twee minuten naar Yannic en Ria als de kleintjes met een doorzichtig, groene, opblaasbare zwemband elkaar omkegelen zoals dat gaat bij bowlen. Op een heel charmante manier vallen ze op de grond wanneer de band ze raakt. Thiemo, die er ook was met Pinkpop, vond het allemaal wel grappig. Die lachte af en toe een beetje toe met de handen in zijn broekzakken. Loulou was wat actiever bezig met de kinderen. Zij bowlde zelf ook mee. Verder was er nog een oude man bij met een rode polo, maar die is minder tof dan Loulou en Thiemo, dus had ik het in eerste instantie al niet over hem moeten hebben.

We bespreken het plan van de zaterdag, want als de huidige kinderen weg zijn, komt de nieuwe groep die wij zullen begeleiden. Ik krijg in overleg een scoutingnaam: Pirel. Dat schijnt een vissoort te zijn of zo. Ik heb het ook nog nooit gegeten. Thiemo wordt tot Haring benoemd, en Loulou moet het doen met Paling. Niemand die het erover eens is, maar het zij zo. Het heeft zo geschied. Het lot heeft het bepaald. En nog meer clichés.

Als de kinderen zo langzamerhand naar binnen druppelen en de oude groep plaats voor ze maakt, worden alle kinderen vrijgelaten om vrij te gaan spelen. “Dat vinden ze het leukst, maar daar betalen ze geen contributie voor,” zei Yannic, “dat kunnen ze thuis ook wel!”. Ria zei even later hetzelfde.

Als ik niet oppas wordt het een krantenartikel.

Met de kleine mensen spelen we de spellen ‘Fruitmix’, iets met een handdoek achterin de broek die afgepakt moet worden door een Hassan en nog een paar spellen, maar die ben ik vergeten. O ja, er was ook een spel met een krant. Ria wilde nog iets met water doen, maar dat is er niet meer van gekomen.

Na het spelen besluiten Loulou, Anne, Yannic, Ria en ik te gaan zeilen. Ik zou eerst niet mee, omdat ik nog een aantal boodschappen moest doen voor drie dagen fulltime filmen in Ameland, maar we zouden vroeg genoeg terug zijn om nog naar Jumbo te kunnen gaan, die sowieso tot negen uur ’s avonds open is. Alle tijd van de wereld dus, want om drie uur ’s middags stappen we de boot al in.

Als we langs het regionale strandje varen, hebben we honger. We willen eerst pizza, dan patat, dan willen we pizza en dan wéér patat. Uiteindelijk wordt het dus patat. Ria belt 1888 en doet haar best om het telefoonnummer van de snackbezorgservice van El Rio te onthouden. Een minuut later krijgt ze het telefoonnummer per sms binnen, en vertelt ze het hele verhaal aan ons. Ze belt El Rio, maar daar nemen ze niet op omdat ze zijn gesloten. Later proberen we het opnieuw, en ditmaal met succes.

“Snackbar El Rio.”
“Ja hallo met Ria!”
“Hallo Ria.”
“Hallo.”
“Hoe mag ik u helpen?”
“Ik wil graag twee patat met, een patatje oorlog, een patat speciaal en een patatje oorlog met ui bestellen.” Voor zover ik me dat kan herinneren in ieder geval, dat weet ik niet meer zeker.
“Wilt u verder nog iets?”
“Vier medium milkshakes aarbei.”
“De milkshakemachine is kapot, dus dit kunnen wij niet leveren.”
“JAWEL!”, zegt de andere man in de snackbar. Dit is goed nieuws.
“OK, dat komt voor elkaar mevrouw, dat wordt voor u geregeld. Wilt u verder nog iets?”
“Een kroket en doe er dan ook nog maar een medium milkshake vanille bij.”
“OK. Waar kunnen wij het bezorgen?”
“Bezorgen jullie ook op het strand Smalle Ee?”
“Dat doen wij, hoe laat wilt u het hebben?”
“Liefst om vier uur.”
“Wij zijn open om vijf uur, mevrouw.”
“Kunt u het niet om half vijf bezorgen?”
“Ik vrees dat we da…”
“Voor vijf euro fooi dan?”
“Vooruit. Wat wilt u hebben?”
“Goed, en u wilt het op Smalle Ee hebben?”
“Ja.”
“Dan wordt u tussen half vijf en kwart voor vijf gebeld als wij bij de slagboom staan!”
“Mooi, tot straks!”
“Tot ziens, mevrouw.”
“Doei.”

Om kwart voor vijf werden de hongerstillers bezorgd en wat hebben we ervan genoten!

Jakkes nu heb ik er geen zin meer in. In schrijven.

Wat ik verder nog heb gedaan; ik ben naar J&M geweest met Sander, wat een geniale avond was. Misschien schrijf ik daar later nog wel even over. Dat moeten we nog even zien.

Ik ga slapen, het is namelijk als kwart over elf ’s avonds. Ik ben moe.

Welterusten, lief dagboek.

Hvj.

Heb ik je trouwens al verteld over… ehh… laat maar.

Misschien voor later.

Welterusten.

Moi.

Bijna iedere keer als ik in de bus zit overkomt me weer iets dat ik liever niet heb. Ik raak erdoor in paniek en maak het er de buschauffeur niet leuker op.

Ik denk bij iedere busreis wel een keer: ‘o fuck, o fuck, KUT hij gaat de verkeerde kant op!’ Dan verwacht ik dat die bus naar links gaat, terwijl hij dan gewoon rechtdoor gaat weet je! Dat is toch vreselijk! Jonge jonge jonge, ik weet niet wat me overkomt.

Ik schijt dan in mijn broek, zweet daarbij en aarzel. Ik kijk via de spiegel naar de buschauffeur en bedenk of ik nou wel echt naar hem toe zou gaan voor duidelijkheid, of dat ik zogenaamd rustig blijf zitten en wel zie waar het me naartoe leidt. Meestal doe ik dat laatste.

Maar soms loop ik naar de buschauffeur. De hele bus kijkt naar me als ik vallend en opstaand naar voren strompel, want de wegen in Friesland zijn bij een ‘zoek de verschillen’ niet te onderscheiden van de structuur van een Magnum almond-ijsje. Dan vraag ik of ik ooit nog wel aankom bij waar ik moet zijn. De chauffeur reageert dan vaak wel meelevend, alsof hij hetzelfde voelt. Vandaag was dat namelijk zo; toen leek het of hij zelf ook twijfelde of wij wel de goede kant op gingen, want bij een kruispunt kun je wel vier kanten op! Hoewel ik wel bij eindbestemming Hardegarijp ben aangekomen, was het toch even een shitmomentje.

Weet je, lief dagboek, als ik dit stukje zou lezen zou het mij ook geen flikker interesseren.

Welterusten.

Ik ga slapen.

Het was een leuke, enerverende dag, daar in Hardegarijp.

Voor het eerst vond ik kip lekker.

O, ja, ik zou gaan slapen. Ik dwaal weer af.

Alsnog welterusten.

Moi.

Zo vet zijn die Big Macs in Amerika niet eens. Dik ook niet, maar calorierijk dan weer wel. Heb er in die negen dagen vier van gehad. Als je bij McDonald’s mayonaise bestelt, krijg je een bekertje met erin een klodder mayo en een rietje.

En zo interessant zijn die yellow cabs niet. Hoewel, ze hebben wel allemaal een televisie met touchscreen zodat je het laatste nieuws kan oproepen. Dat werkt vaak niet want soms had ik twee dagen achter elkaar hetzelfde nieuws; “Dutch Politician Pim Fortuyn Shot”.

En die Times Square? Big deal. Er zijn wel toffe winkels, hoor. De MTV Store en Virgin Megastore bijvoorbeeld, of de M&M’s Store. Dat was wel tof. Lekker eten.

En Starbucks? Dat is zo lekker nog niet. Eerder heet, heet, heet en dan lekker. Die ene keer dat ik er kwam bestelde ik een cappuccino, die ik jammer genoeg eerst thuis in de koelkast moest zetten zodat het kon afkoelen en ik van een heerlijke laag melk kon genieten, zoals ik die als baby was gewend op mijn brood.

Weet je wat we nog meer hebben gedaan?

We zijn naar Dangerfield’s geweest. Dat is een café met stand-up comedy. SUPERGRAPPIG! Ik werd uitgescholden voor, ik bedoel: “WE’VE GOT NAPOLEON DYNAMITE HERE”. Ja, dat was lachen voor de rest van de zaal! Ik lachte stiekem ook wel hoor, de aandachtsgeilheid dat ik ben. Ons gezin werd door dezelfde man uitgemaakt voor “IT’S THE WALTONS FAMILY FROM HOLLAND!”. Mijn pa lachte zich kapot. “That’s a nice laugh you’ve got there, sir.” Door een andere stand-up comedian werd mijn moeder gevraagd of ze ooit zou paaldansen voor mijn vader als hij een paal in huis zou bouwen. Hier ga ik verder niet op in, lief dagboek, ik weet welke fantasieën er nu bij je opkomen. Béétje voorspelbaar.

En ik heb het Vrijheidsbeeld gezien! Het zusje dacht dat het een beeld was van ongeveer dezelfde hoogte als mijn vader, terwijl ik dacht dat het minimaal ééntiende was van de toenmalige World Trade Centers. In realiteit bleek dat stomme ding maar vijftig meter hoog te zijn of zo. Wat een tegenvaller! Wat een bummer!

Bummer, bumper, bugger, brugger, bruggertje, ja leuk bruggetje.

Over een bruggetje gesproken… De Brooklyn Bridge. Ik heb ‘m gezien. Niet meer dan dat, want ik wilde eten. Daardoor heb ik niet “met een gele taxi naar de Starbucks en McDonald’s aan de overkant van de Brooklyn Bridge” kunnen gaan. Aan het restaurant hebben we in ieder geval een leuke herinnering overgehouden, want de vader moest poepen. We gaan even in een andere verhaalvorm verder.

“Ik moet poepen”, zegt een Nederlandse man in het restaurant. Bij binnenkomst kreeg hij een apparaatje in zijn hand gedrukt dat zou trillen wanneer er een tafel vrij was. “Ja dat trillen, daarvan moet ik poepen.”
“Kijk, daar is een closet“, zei een blond meisje, die waarschijnlijk zijn dochter is, afgeleid van de lichaamsbouw van beide personen in dit geval.
De man staat op en loopt recht een kast in. Vanuit de hele zaal klonk een schaterlach. Mensen vroegen zich af wat hij in hemelsnaam zocht in die kast. De man stond stil. Hij keek één voor een de mensen aan en verzon excuses.
“I was looking for the water closet!” Intussen is een ober naar hem toegelopen.
“Sir, the restroom is right over there.”
“Fahnks.”
De zaal suste en men begon weer verder te eten aan de pizza margherita, want dat was één van de twee gerechten die werden geserveerd. Het andere gerecht was ham met kaas, en daarbij lag los een croissantje. Eventueel met chocoladevulling, maar dat kostte vijftig cent extra.

Het gezin dacht dat het er nooit meer van zou komen. O je denkt dat ik het nog steeds heb over dat poepen? Nee, vies, veel te ver doordenkend dagboek, over honkbal ofcourse!” Want we zijn naar de Yankees geweest! Dat zijn mensen die honkbal spelen, heel erg vermakelijk. Vooral de fanatieke mensen voor, links en achter mij. Na twee uur had de rest het wel gehad van het gezin dus gingen we naar McDonald’s. In de Bronx volgens mij, maar dat weet ik niet meer zeker. Dat was in ieder geval waar ik mayonaise in een colabeker kreeg met een rietje. O ja, die ijsblokjes! Die zaten er niet bij.

Niet. Bij.

Bij. Niet.

Bijna niet.

Bijna niets meer te vertellen.

Eigenlijk helemaal niets meer te vertellen.

Als er nog iets is ben je de eerste die het weet, lief dagboek!

Ik moet nu toch echt gaan slapen, want zo kom ik nooit van die jetlag af…

Welterusten.

Good night.

Pas op voor de bed bugs want they WILL bite.

Probeer nu nog maar eens te slapen!

Ik weet al bijna precies wat ik vanaf dinsdag in New York wil gaan doen. Ik heb al een klein lijstje gemaakt.

Zo wil ik in een yellow cab, over de Brooklyn Bridge, naar Starbucks (want dat is lekker cliché) en naar McDonald’s want ik heb gehoord dat Big Macs in de USA vetter, calorierijker en groter zijn dan in Nederland. Of tenminste, dat hoop ik! Dan ga ik zéker een foto ervan maken met mijn Amerikaanse telefoon en die avond uploaden naar Flickr want we kopen daar onder andere een nieuwe computer en als we in het hotel, die vlakbij de Times Square ligt, wi-fi hebben, dan gaat dat nog gebeuren ook. Het liefst maak ik dagelijks een klein filmpje en upload ik die ook naar Flickr maar dat is waarschijnlijk allemaal veel te mooi klinkend om gerealiseerd te worden.

Ik zal het in ieder geval proberen.

We gaan ook naar een baseball-wedstrijd (dat is ‘honkbal’, maar dan in het Amerikaans).

Ik ben benieuwd hoeveel hiervan valt te realiseren. Ik zou zeggen; houd me in de gaten of zo.

Alvast veel plezier met Koninginnedag, bevrijdingsdag en dodenherdenking.

Niet teveel zuipen, k?

Ik zal je missen <3

Guten tag!