klavr

Ik was two-sided trimming aan het leren van een Final Cut Studio-instructie-dvd van Lynda.com toen ik abrupt werd gestoord door mijn telefoon. Ik pakte het ding uit mijn broekzak en keek wie het zou zijn. Het nummer werd niet herkend, maar ik herkende het wel. Het was uitzendbureau Unique in Drachten, vandaar dat het nummer met ‘0512’ begon. Telefoonnummers in Drachten beginnen altijd met ‘0512’, dus het leek me logisch dat de beller zich in Drachten bevindt.

“Hallo, met Tom K.”, zei ik, mij voordoende als Tom K.
“Hoi Tom, je spreekt met L. van uitzendbureau Unique”, zei L van uitzendbureau Unique.
“Hallo.”
“Hai. Tom, kan jij volgende week werken?”
Ik moest even nadenken. Ik heb niet al teveel geld, maar erg enthousiast was ik er ook niet over. Ik zei met tegenzin dat ik wel kon.
“Hartstikke mooi is dat.”
“Om welk bedrijf gaat het eigenlijk dan wel ooit?”
“Het bedrijf is een drukkerij in Uret…”
Ik stoorde háár nu, want zij had mij ook gestoord!
“Boeiend. Dus… En… Hoeveel ga ik verdienen?”
“Je zal betaald worden als 18-jarige, omdat je dit jaar nog 18 moet worden.”
“De shit”, zei ik, “en over hoeveel goudstaven hebben we het nu?”
“Haha. Nee, gekke Tom, je zal verdienen per uur.”
“O jee, dat is wel lekker! Ehm, en hoeveel uren pauze heb ik per dag?”
“Dat moet ik zometeen nog even nakijken, maar je zal moeten werken van 8 uur ‘s ochtends tot 17 uur in de middag.”
“Is te doen”, loog ik. Wie staat nou vóór 8 uur op?
“Zullen we even een afspraak maken wanneer je langs kunt komen?”
Ik zei dat ik per direct wel kon komen, en dat deed ik.

Ik selecteerde ‘Shuffle Songs’ op mijn iPod en liep de deur uit richting mijn fiets, die ik al een paar weken niet meer had bereden. De zadel zat nog steeds als gegoten en verdween tot mijn verbazing niet in mijn kont. Ik dacht dat ik zo ‘gegroeid’ was in Spanje, maar zo erg bleek het dus niet te zijn.

Ik kwam met een rotvaart aan bij het uitzendbureau en stopte de fiets. Ik stapte af en trok de standaard uit. De sleutels haalde ik uit het slot, gooide deze in mijn jaszak en drukte blindelings mijn iPod uit, die zich in mijn andere broekzak bevond. Ik liep naar binnen toen ik werd gegroet door L.

Zoals gewoonlijk reageerde ze weer ontzettend enthousiast en geïnteresseerd. Waarom doen uitzendbureaumedewerkers dat altijd? Het is gewoon hartstikke eng! You know tochgg.

Ik kreeg een paar blaadjes voorgeschoteld die ik moest invullen en ondertekenen. Ik kreeg een bidon in mijn handen gedrukt, jeweettoch, zo’n fles die Tour de France-fietsers altijd in een ander zijn wielen gooien. Ga ik ook eens proberen, dat is dé shit.

Maandag moet ik beginnen, om de menselijke tijd van 13:00. De rest van de dagen zal ik minder productief zijn, maar dat hadden ze kunnen verwachten.