klavr

Ik werd wakker uit een droom, waarbij ik ‘droomde’ (nachtmerriede?) dat ik nier- of longkanker had. Ons gezin woonde in het huis van mijn oom en tante. Toen ik alleen thuis was viel ik neer op de grond en ik leefde nog omdat ik mijn rechteroog niet had gesloten. Als ik dit wel zou hebben gedaan, dan zou ik zijn overleden.

Vanuit het niets stond ik op een heuvel met klasgenoot Martin. Recht voor me stond het schoolgebouw waar ik naartoe ging toen ik nog op de HAVO zat, en links was het ziekenhuis. Ik wilde mijn dokter bellen om meer informatie te weten te komen over de ziekte die zich in mijn lichaam bevond. Ik liep naar het ziekenhuis, ik vroeg bij de receptie het nummer van de dokter maar in plaats van dat ik de dokter aan de lijn kreeg, was het Carlo Boszhard die een spelletjesshow aan het presenteren was. In dit spel zweefden een aantal luchtbellen in het rond met puntenaantallen (nummers) erop. Carlo zou dan de luchtbellen kapot schieten met een waterpistool.

Ineens zat ik in het biologielokaal van hetzelfde schoolgebouw. Op de een na laatste rij, bij het raam zat ik te praten met oud-klasgenote Emily, en ik vertelde dat ik kanker had.

Het was de meest vage droom die ik me ooit kon verzinnen. Superrealistisch, maar tegelijk ook onzinnig. Hoe ik de connectie kon maken tussen een spelletjesshow, een biologielokaal en het huis van mijn oom en tante is mij een raadsel. Ik ben wel bang om te overlijden. Het zal me in ieder geval de komende weken, misschien wel jaren, bijblijven.

Het is niet mijn bedoeling evt. personen te kwetsen.