klavr

Het was al laat op de middag, lees: 15.00 uur, en Marjon zou met de bus naar huys gaan. Ik was ook al uit en verveelde me, dus ik dacht: laat ik eens meelopen, gezellig onderonsje en zo. Bezweet kwamen we aan bij het Busstation mini op de Splitting. De bus naar Groningen had ze toch al gemist, dus nodigde ik d’r uit naar mijn huis.

In de stad zochten we een broek en saai als de winkels waren kocht ik twee ijsjes. Lekker verfrissend, maar tegen de zweet onder mijn tientallen keren be-deodorante oksels hielp het ijsje niet. Toen we de ijsjes ophadden liepen we verder richting mijn huys, door de stad. Ik kwam welgeteld 1 bekende tegen, we zeiden “hoi” en liepen weer verder. Iets later kwam ik een andere bekende tegen, hij vroeg of ik meedeed aan het tennistoernooi maar ik moest er jammer genoeg “nee” op beantwoorden. Ik ben nog niet zo heel goed in tennis, en daarbovenop heb ik ook geen zin mezelf voor lul zu setzzen! Maar ja, dat doe ik altijd al. Boeiend.

Er bleek niemand thuis te zijn. Het was angstaanjagend stil. Zelfs de kleine kinderen van de buren waren stil. Zelfs de vogels van de buurvrouw een paar huizen verderop waren stil. Zelfs mijn anus was stil. Ja, het was stil in huis.

We gingen naar de tuin en zaten aan een tafel cola te drinken. Ik haalde iets later bier op, onder het mum van “zo’n biertje werkt ook best wel heel erg verfrissend, en ik hou ervan”. Bleken we nog maar 1 biertje over te hebben. Deze heb ik gedoneerd aan een blond meisje. Marjon ja. (Nu we toch in de voetbalstemming zijn, hier een citaatje van Cruyff: ) “Maar dat is logisch natuurlijk”. Haha, humor. Poep aan je tumor.
Mijn zusje kwam thuis en men stelde elkaar voor. “Kirsten” en “Marjon” zeiden ze door elkaar heen. Alsof iemand dat had kunnen verstaan. “Kirjon” of “Marsten” hoorde ik, iets ervan maken was even onmogelijk. Ach, het was wel lollig.

Ik liet onder andere de logeerkamer zien, waar nog steeds Richard zijn gesnurk nagalmde, mijn vaders en moedersers kamer, mijn zusjes kamer, de badkamer en mijn eigen kamer. “Ik ga alvast naar je kamer toe”, zei ze op de derde trede. De deur was dicht en ik wist nog niet hoe heet het er was. Ze liep naar binnen, ging zitten op een der twee stoelen en ik deed ondertussen de luxaflex open om het uitzicht te demonstreren. De school was gelukkig niet te zien vanuit het raam. Nee Marjon, zo klein is Drachten nou ook weer niet! Wel saai, ja, in Groningen is het leuker. Twee ramen stonden open maar het was niet uit te houden op mijn kamer. “I’m sorry I’m so hot”, zou ik bijna zeggen.

Het was al een 17 uur 00 en de bus zou om half 18 vertrekken. We liepen naar het busstation nadat ik mijn oranje schoenen met rood-wit-blauwe vlag had aangedaan en Marjon d’r slippers.

Op het station hebben we in de tien minuten wanneer we op de bus wachtten gepraat over de meest aparte dingen, van benen scheren tot behaarde benen.

Belangrijke en privé-achtige details zijn buiten beschouwing gelaten.

Waarom ik hierover schrijf:

Vroeger, en dan heb ik het over de tijd vóór het feest, zou ik niet meiden hebben uitgenodigd. Maar ik geniet nu eindelijk van het leven, en dus… Weet je. Moi.