klavr

Ben naar de Da Vinci Code geweest. ‘So what?’, hoor ik je denken. ‘Boeiend?’, hoor ik degene achter, naast, boven of onder je zeggen. Waarom zou ik daarover schrijven? Fuck you, het is mijn blog en je leest het maar, kreng.

Hier mijn sneue verhaaltje:

Het begon allemaal vandaag op school. Lilian (of iemand anders, weet ik veel?) had het idee naar de film te gaan, als een soort uitstapje met een groep. Op het eerst zouden zo’n 10 mensen meegaan, maar dit werd teruggebracht tot 5, waarschijnlijk omdat ik er ook bij kwam als enige eerstejaars en the boy with few words. Nadat ik mijn tas bij mijn pa had gedumpt, en na het heen en weer vliegen óók nog een statief voor de camera, was ik klaar voor de Grote Reisâ„¢. Maurice zou eerst meegaan en waarschijnlijk dan ook met de bus gaan, dezelfde als waar ik in zou gaan, maar hij zei af omdat blablabla. Denk maar voor jezelf.

Maar goed, Jesper ging rijden in zijn auto en Folke met zijn lange benen moest natuurlijk weer voorin, anders zouden zijn benen de hele bank in beslag nemen en hadden Lukje, Lilian, Jenifer en ik geen ruimte meer om te zitten. Hij hoefde nog nét niet zijn benen door het raam te houden, dat scheelt weer. Ondertussen vermaakte de auto ons met muziek van The Prodigy.

We gooiden onze konthelften in de lucht en wisselden dat na een kwartiertje weer af. Folke kon niet snel genoeg worden afgezet. Bij een of ander busstationnetje dumpten we hem en liep hij alleen, met zijn vrienden, verder naar zijn scooter. Wij hebben sindsdien niets meer van hem gehoord of vernomen.

Rond cup-a-soup-tijd kwamen we aan in Groningen waar Jesper zijn auto parkeerde en Lukje ons voorstelde aan haar huis. Het was een knus, gezellig huis met bij de wastafel een fles Cillit BANG! We konden een glimp opvangen van de kamer van Ivo. “… en hij heeft gister nog opgeruimd,” zei Lukje. “Nou, als het er opgeruimd al zo uit ziet, dan wil ik het als het niet is opgeruimd niet zien”, zegt Lilian. Misschien is het maar goed ook dat Jesper, Jenifer en ik zijn kamer niet hebben mogen zien. Had ons misschien een trauma gescheeld.

We gingen naar de HEMA om daar broodjes te kopen. Ik durfde het aan een hotdog te kopen. “Een hotdog graag,” zei ik. “Met mos…” “Met fritessaus graag”, onderbrak ik haar. “Wat?!” Ze keek me verbaasd aan. Ze moet wel hebben gedacht ‘wie de vok doet nou weer mayonaisse bij zijn freaking hotdog?’ Ik kreeg wat ik eiste en verwende mijn tong met een heerlijke, warme, haar- en schilfers-loze hotdog met Heinz Fritessaus. Wat een uitvinding is ‘SqueezMe’. Overal, zonder knoeien, je aderen laten dichtslippen met heerlijke fritessaus. (Wist je trouwens dat ‘HEMA’ staat voor Hollandsche Eenheidsprijzenmaatschappij Amsterdam?)

De anderen waren niet tevreden met hun aankoop en besloten naar Albert Heijn te gaan. Daar kochten we cola en verwende ik mijn darmen met Snoepert, een met chocoladelaagje bedekt en met vanille gevuld broodje.

Het was al bijna filmtijd en we besloten naar Pathé te gaan. De film startte eindelijk nadat we een kwartier stomme reclamefilmpjes hebben zitten kijken. Lilian gooide haar benen omhoog, ik besloot het ook te doen en heb de rest van de film lekker door mijn benen heen zitten kijken.

En dan vanaf nu de officiële recensie van de Da Vinci Code!

Ik was een tijdje geleden op pagina 16 aanbeland en heb het boek voor de rest niet meer aangeraakt. Ik eiste eigenlijk van mezelf dat ik eerst het boek uit zou lezen, en pas daarna de film zou bekijken. Maar wie kan nou zo’n leuk aanbod weerstaan?

De eerste paar minuten van de film heb ik zo’n drie keer gegaapt.

Bah, ik heb ook helemaal geen zin om een recensie te schrijven.

En dan vanaf nu de officiële uitslag van de Da Vinci Code!

Ik vond het best een leuke film. Ik had er wel veel meer van verwacht, meer spanning en zo, maar die flashbacks zagen er wel echt onwijs geil uit. Ik vond veel dingen in de film veel te ver gezocht maar dat hoort ook een beetje bij een film. Het verhaal begrepen we allemaal ook niet, daarvoor zou ik het nog een keer moeten zien. Zelfs voor het begrijpen van deze film ben ik te dom, óók al voor videogames. Wat kan ik wel? Jezus.

Dus, dat was de officiële supergedetailleerde recensie van de Da Vinci Code. Hopelijk heb ik je een beetje geholpen met de keuze maken. Hoi.