“Hai! Met TOM!”
“EN YANNIC”
“Ja we hebben vanavond gekaraoket.”
“Ja”
“Wel één nummer”
“Ja vet gezellig”
“En dat was het enigste nummer dat ik niet kende en t0ch zong ik et”
“vet gezellig”
“Ja. k0ppiej tee,,?”
“Ja lekk’r”
“joe komt eraan staat nu op t vuur”
“Lekker”
Archive for the 'Yannic' Category
Deze gooide ik om overigens:
Yannic en ik kwamen aan in de Heineken Music Hall en hadden al zo’n voorgevoel dat het vet ging worden. Dat we ‘m keihard gingen spacen en zo en dat gebeurde uiteindelijk ook. Incubus speelde de eerste twee nummers van het nieuwe album als eerste en iedereen ging gek. Ik werd alle kanten opgeduwd, geschopt, ge-ik-weet-niet-wat en zo ook Yannic. We spraken af dat als we elkaar kwijt zouden raken, we — aan het einde van het concert — elkaar zouden meeten bij de tweede ingang boven de tribunes. Ik kon Yannic niet meer bijhouden en raakte hem uit het oog kwijt. Hij kon me echt niets meer schelen en ik zwaaide mijn handen in de lucht like I just… didn’t… care. Continue reading ‘Incubus 2/2′
Transcript:
“Ik ben nu in de… Heineken Music Hall. De zaal begint een beetje vol te lopen, de tribunes zijn niet helemaal vol, de zaal zelf ook niet maar Yannic en ik staan ongeveer op… tweevijfde van de stage af. Het is heel vet. Zometeen begint The Duke Spirit en daarna Incubus… Je mag hier niet stagediven, da’s wel jammer. Maar ja, dat hoort bij hè. Heineken-mensen lopen langs, met twee glazen in hun hand, ze kijken een beetje depressief met rood licht boven hun. Doet me denken aan iets anders in Amsterdam. Ja, het is heel vet hier. Ik heb er helemaal zin in, nog een half uurtje volgens mij. Ik heb mijn haar een beetje emo gedaan, zoda’k me een beetje meer… ja… hoe zeg je dat… erbij voel. Hele vette muziek spelen ze af. Yannicje, hoe vind jij het?”
“De shit!”
“Heb je er zin in?”
“Naaaaah jawel…”
“En hoe hoog heb je d’r zin in?”
Yannic steekt zijn hand in de lucht alsof het hem niet kan schelen.
“Zo! Da’s wel heel hoog! Zo hoog als de kont van Patty Brard.”
“Wat zei je?”
“Zo hoog als de kont van Patty Brard.”
“Ja. Die is niet zo hoog.”
“Nee, die is niet zo hoog.”
“[Iets met foto's of zo]”
“Wat?”
“Niks!”
“Nou eh, wij gaan genieten. Lators!”
“Heuuuj.”
“Heeuj.”
Yannic en ik hadden zó’n zin in Incubus dat we er helemaal speciaal voor naar Amsterdam gingen. Yannic haalde me op van school na een gigantisch lulverhaal van mijn docent die over koetjes en kalfjes zat te praten terwijl ik gewoon naar Amsterdam wilde! Subway en zo!
Continue reading ‘Incubus 1/2′
Gisteravond keken Yannic en ik een film genaamd ‘Two Girls and a Guy‘ op Canvas. Waarschijnlijk omdat in totaal twee meiden en één jongen de film hebben goedgekeurd. Deze is ons dus ook niet erg bevallen. Continue reading ‘Two Girls and a Guy’
Yannic en ik kwamen rond 1 uur aan in Drachten. We waren net naar Déja Vu geweest, waar we genoten van Paula Patton, de stoelen en popcorn verorberende pubertjes voor ons. We liepen naar de fietsenstalling. Ik liep naar mijn fiets. Fietsie was weg. Yannic’s fiets stond er nog. Ik zocht naar mijn sleutels in mijn jaszakken, niet te vinden. Ik dacht ‘da’s niet leuk’ en liep naar de pliesie, maar die was gesloten. In de Pathé zat ik nog te spelen met mijn sleutels, dus ik móest ze wel bij me hebben en in mijn binnenjaszak, bestemd voor mijn kleine notitieblokje, vond ik de sleutels. Mijn fietssleutel hing er ook nog als een penis bij, dus de fiets stond in Ãeder geval op slot. Een hele geruststststelling. Ik belde naar de politie en na 22 cent verspild te hebben kreeg ik te horen dat ik maar digitaal aangifte moest doen maar ja, da kan nie hè? Op een busstation. En dus deed ik de volgende dag aangifte.
De politieman in het politiehok was lang, dingde respect af en was sloom. Hij had geen fiets gezien die op de mijne leek, dus de kans dat het in zijn bewaakte fietsenstalling lag was petite klein. Pa ging naar de fietsenmaker en ik krijg gewoon een vervanging. Binnenkort dus een échte nieuwe fiets.
Popcorn is zó irritant! Het smakt, het plakt en het is overheerlijk. Ik kan er alleen niet van genieten als iemand anders ervan zit te genieten en ik geen popcorn binnen handbereik heb. Ik kan er niet van genieten als een stel irritante voetbalfannende pubers een, jawel, 2 liter bak zitten te verorberen. Ik kan er niet van genieten als Yannic en ik júist naar Pathé in Groningen gaan om popcornsmakkende en -gooiende pubers te mijden. Eerst wilden ze nog naast me zitten, maar ik dacht ‘nee, liever niet’ en zei, voordat ik de 2 literbak had gezien, dat in de rij vóór ons meer voetenruimte was. Niet dat ze lange benen hadden, grote voeten of een OV-kaart, maar ik wil niet dat ze naast me gaan zitten en mij gedurende de héle film (Déja Vu, topfilm!) wordt gevraagd geen hap te nemen van die o zo verleidelijke bak popcorn.
Popcorn is zó irritant!
Mijn naam is Tom, mijn achternaam begint met 'Kla' en eindigt met 'ver'. Ik werd in 1988 geboren te Leeuwarden. Al vanaf mijn 5e jaar wilde ik cameraman worden. Ik houd van fotograferen, filmen, muziek, schrijven, feesten en Apple.