Afgelopen vrijdag hadden we een barbecue bij Kaj thuis. De kaart werd al eerder verzonden en zag er zo uit:
We hadden genoeg wijn, bier en (jawel) joints om het tot een geweldig feest te maken.
Bij deze nog een keer bedankt voor de gezelligheid, lieve mensen!! 
Je kunt liegen dat het feest niet leuk was, en liegen dat je geen plezier hebt gehad. Marjons. Feest. Was. Tof. En dan dat citaat van Maurice: “Dat is toch geen slok!”, iedereen was half lam.
Bij de Commissie Oude Tijden Herleven houden we van Futuroscope en het gedoe eromheen. Niet alleen daarom vandaag een bus. Met leuke videomensen achterin, haha. 
Ik heb de afgelopen drie dagen op school vooral doorgebracht met Maurice en Lilian. Lilian moest de Spoorloos-opdracht afmaken, en had ons gevraagd mee te acteren.
Maurice is de presentator, en ik speel John. John is in 1984 geboren. Net voordat hij 1 jaar oud werd zijn zijn ouders gescheiden, maar na 16 jaar zijn ze weer herenigd en het gezin was compleet. Tenminste, moeders was zwanger toen ze scheidden. Ik vond mijn broertje Dickie na 16 jaar terug, maar ben hem weer verloren door verhuizing en werk. Onderweg naar Hilversum, waar ik als freelance cameraman aan de slag zou gaan, was ik mijn mobiele telefoon verloren met zijn telefoonnummer.
In de studio vertelde ik nadat een profielfilmpje van mij werd vertoond, dat hij mij ook niet heeft opgezocht. Toen de zoektocht door Spoorloos hervatte kwamen ze erachter dat hij was overleden bij een busongeluk.
“Nou, dat is natuurlijk niet zo leuk nieuws, wat gaat er nu door je heem?”, vraagt Maurice, acterend als presentator.
“Nou het is natuurlijk hartstikke klote, maar ja, ik zag het ook wel een beetje aankomen”.
“Je zag wà t aankomen?”
“Dat er iets met hem gebeurd was omdat hij ook geen contact meer met mij opzocht”.
“Ga je nu ook contact met je ouders opzoeken, om te achterhalen hoe hij zijn laatste uren en dagen heeft doorgebracht?”
“Ja, ik denk het wel, maar hun nummer ben ik ook kwijtgeraakt, dus als jullie hen kunnen vinden…?”
“Dat zullen we proberen, bedankt voor je inzending en dergelijke”.
“Graag gedaan, u ook bedankt voor het zoeken”.
Afgelopen donderdag had Marjon een feest ter ere van haar eenentwintigste verjaardag. Ik keek al helemaal uit naar deze dag en Jens en ik vertrokken dan ook al vroeg, om half 5, naar Groningen. Jens’ moeder zette ons af bij het station en we liepen naar Marjons huis. Jens en dergelijke stelden zich aan elkaar voor en iets later gingen Ivo, Marjon, Jens en ik boodschappen doen bij Albert Heijn.
Belaagd met vier kratten bier, zakken chips, een aantal flessen fris en onder andere ovenpizza’s liepen we terug naar het huis. Ik liet bij het omhoogsjouwen van de cola een fles vallen en deze was dus ook halfvol. (Nee mensen, halfleeg kan niet!) Marjon deed de oven aan en iets later dumpten we de pizza’s er ook in. Mijn pizza, Texas van Dr. Oetker, had een vaag extra smaakje. Op een bepaald moment proefde ik tomaat met nog 4 soorten andere kazen. Bleek dat ik een kwart van de pizza op Lukje’s had gelegen. Zij had eentje met vier verschillende smaken käse. Best logisch dus.
Om 21.00 kwam Vera, Lukje’s mattie, en hadden we lekker gebabbeld en gesnabbeld in de keuken. Pas om 22.00 begon het pas druk te worden. Iets later kwamen mijn homies Maurice, Kaj en Bodil. Ik was al een beetje lam na 3 biertjes, een Jägermeister en even later een Bailey’s. “Beschermengel” Jens, die ik had meegenomen als adviseur, was al eerder dronken dan ik en kotste zich een eind weg. Ik stond er ineens helemaal alleen voor.
Rond een uur na middernacht ging de zo’n twintig personen tellende groep naar de stad om uit te gaan. Voor de tweede keer vond ik het echt leuk, ik denk omdat ik nu bij echt supercoole mensen was. En natuurlijk omdat ik aangeschoten was. In Molly’s deden we de snake (met je armen een slang maken), de pimpitypimpepimpdans (brush off your shoulders, scratchen in de lucht, kin afvegen) en had Jens sjans met twee meiden. Ik proefde Boswandeling, verschillende wodka-mixen en meer.
We besloten een uurtje later Molly’s te verlaten. Lukje, Lilian, Maurice, Jens en ik zweefden nog wat na in de stad en besloten naar huis te gaan. Ik sliep op de bank met mijn voeten op een bureaustoel en Mau en Jens sliepen op de grond. Lukje sliep in d’r eigen bed. “Jongens, de onderbuurvrouw wil ook slapen dus jullie moeten even iets stiller zijn”, zei ze. Even later bekende ze dat ze zelf ook wilde slapen. Alsof we dat niet doorhadden, haha. Uiteindelijk heb ik anderhalf uurtje geslapen.
Toen we allen wakker werden voelden we ons miserabel. Jens had een kater, Maurice moest bijna kotsen en Lukje was nog aan het slapen. Ik keek of Ivo, Bodil en Kaj al wakker waren maar dat bleek niet het geval te zijn. Met “Wat een mafkezen”, citeer ik Maurice. Toen Jens probeerde te slapen zei ik dat hij wel dood leek, en dat ik dit niet aan kon zien. Maurice begon aan zijn begrafenis-afscheidsrede op Brabantse toon maar ik wilde dat ik het niet had gehoord. Jens moet niet dood. Jens, ga niet dood! 
Ben naar de Da Vinci Code geweest. ‘So what?’, hoor ik je denken. ‘Boeiend?’, hoor ik degene achter, naast, boven of onder je zeggen. Waarom zou ik daarover schrijven? Fuck you, het is mijn blog en je leest het maar, kreng.
Hier mijn sneue verhaaltje:
Het begon allemaal vandaag op school. Lilian (of iemand anders, weet ik veel?) had het idee naar de film te gaan, als een soort uitstapje met een groep. Op het eerst zouden zo’n 10 mensen meegaan, maar dit werd teruggebracht tot 5, waarschijnlijk omdat ik er ook bij kwam als enige eerstejaars en the boy with few words. Nadat ik mijn tas bij mijn pa had gedumpt, en na het heen en weer vliegen óók nog een statief voor de camera, was ik klaar voor de Grote Reisâ„¢. Maurice zou eerst meegaan en waarschijnlijk dan ook met de bus gaan, dezelfde als waar ik in zou gaan, maar hij zei af omdat blablabla. Denk maar voor jezelf.
Maar goed, Jesper ging rijden in zijn auto en Folke met zijn lange benen moest natuurlijk weer voorin, anders zouden zijn benen de hele bank in beslag nemen en hadden Lukje, Lilian, Jenifer en ik geen ruimte meer om te zitten. Hij hoefde nog nét niet zijn benen door het raam te houden, dat scheelt weer. Ondertussen vermaakte de auto ons met muziek van The Prodigy.
We gooiden onze konthelften in de lucht en wisselden dat na een kwartiertje weer af. Folke kon niet snel genoeg worden afgezet. Bij een of ander busstationnetje dumpten we hem en liep hij alleen, met zijn vrienden, verder naar zijn scooter. Wij hebben sindsdien niets meer van hem gehoord of vernomen.
Mijn naam is Tom, mijn achternaam begint met 'Kla' en eindigt met 'ver'. Ik werd in 1988 geboren te Leeuwarden. Al vanaf mijn 5e jaar wilde ik cameraman worden. Ik houd van fotograferen, filmen, muziek, schrijven, feesten en Apple.