Afgelopen vrijdag hadden we een barbecue bij Kaj thuis. De kaart werd al eerder verzonden en zag er zo uit:
We hadden genoeg wijn, bier en (jawel) joints om het tot een geweldig feest te maken.
Bij deze nog een keer bedankt voor de gezelligheid, lieve mensen!! 
Je kunt liegen dat het feest niet leuk was, en liegen dat je geen plezier hebt gehad. Marjons. Feest. Was. Tof. En dan dat citaat van Maurice: “Dat is toch geen slok!”, iedereen was half lam.
Bij de Commissie Oude Tijden Herleven houden we van Futuroscope en het gedoe eromheen. Niet alleen daarom vandaag een bus. Met leuke videomensen achterin, haha. 
Afgelopen donderdag had Marjon een feest ter ere van haar eenentwintigste verjaardag. Ik keek al helemaal uit naar deze dag en Jens en ik vertrokken dan ook al vroeg, om half 5, naar Groningen. Jens’ moeder zette ons af bij het station en we liepen naar Marjons huis. Jens en dergelijke stelden zich aan elkaar voor en iets later gingen Ivo, Marjon, Jens en ik boodschappen doen bij Albert Heijn.
Belaagd met vier kratten bier, zakken chips, een aantal flessen fris en onder andere ovenpizza’s liepen we terug naar het huis. Ik liet bij het omhoogsjouwen van de cola een fles vallen en deze was dus ook halfvol. (Nee mensen, halfleeg kan niet!) Marjon deed de oven aan en iets later dumpten we de pizza’s er ook in. Mijn pizza, Texas van Dr. Oetker, had een vaag extra smaakje. Op een bepaald moment proefde ik tomaat met nog 4 soorten andere kazen. Bleek dat ik een kwart van de pizza op Lukje’s had gelegen. Zij had eentje met vier verschillende smaken käse. Best logisch dus.
Om 21.00 kwam Vera, Lukje’s mattie, en hadden we lekker gebabbeld en gesnabbeld in de keuken. Pas om 22.00 begon het pas druk te worden. Iets later kwamen mijn homies Maurice, Kaj en Bodil. Ik was al een beetje lam na 3 biertjes, een Jägermeister en even later een Bailey’s. “Beschermengel” Jens, die ik had meegenomen als adviseur, was al eerder dronken dan ik en kotste zich een eind weg. Ik stond er ineens helemaal alleen voor.
Rond een uur na middernacht ging de zo’n twintig personen tellende groep naar de stad om uit te gaan. Voor de tweede keer vond ik het echt leuk, ik denk omdat ik nu bij echt supercoole mensen was. En natuurlijk omdat ik aangeschoten was. In Molly’s deden we de snake (met je armen een slang maken), de pimpitypimpepimpdans (brush off your shoulders, scratchen in de lucht, kin afvegen) en had Jens sjans met twee meiden. Ik proefde Boswandeling, verschillende wodka-mixen en meer.
We besloten een uurtje later Molly’s te verlaten. Lukje, Lilian, Maurice, Jens en ik zweefden nog wat na in de stad en besloten naar huis te gaan. Ik sliep op de bank met mijn voeten op een bureaustoel en Mau en Jens sliepen op de grond. Lukje sliep in d’r eigen bed. “Jongens, de onderbuurvrouw wil ook slapen dus jullie moeten even iets stiller zijn”, zei ze. Even later bekende ze dat ze zelf ook wilde slapen. Alsof we dat niet doorhadden, haha. Uiteindelijk heb ik anderhalf uurtje geslapen.
Toen we allen wakker werden voelden we ons miserabel. Jens had een kater, Maurice moest bijna kotsen en Lukje was nog aan het slapen. Ik keek of Ivo, Bodil en Kaj al wakker waren maar dat bleek niet het geval te zijn. Met “Wat een mafkezen”, citeer ik Maurice. Toen Jens probeerde te slapen zei ik dat hij wel dood leek, en dat ik dit niet aan kon zien. Maurice begon aan zijn begrafenis-afscheidsrede op Brabantse toon maar ik wilde dat ik het niet had gehoord. Jens moet niet dood. Jens, ga niet dood! 
Afgelopen weekend ben ik met 36 medestudenten en docenten naar Parijs en Futuroscope geweest, als uitstapje. Veel nieuwe vrienden gemaakt (lees: 0) en veel beleefd. Hier schijf ik hoe het was en wat we hebben gedaan. Het is een lange zit, dus hopelijk is het een beetje vol te houden. De foto’s komen later.
En o ja, Bodil, val hier alsjeblieft niet bij in slaap, wil je! 
Vrijdag 19 mei, 2006
Te vroeg opgestaan, een beetje te laat bij de bus en te moe gedurende de reis.
[ Tachtig meter vanaf de pilaar van de Eiffeltoren verwijderd schrijf ik een samenvatting van de eerste dag met 36 mensen naar Parijs. ]
Ik had er zo’n zin in: met de videomensen een tripje maken met de bus. En niet zomaar een, nee, Parijs! He-le-maal in de moddervokking Parijs! En dat met de coolste leerlingen die je je kunt verzinnen: videoleerlingen. Wat een humor hebben ze. Over alles weten ze iets lachwekkends te verzinnen.
Omdat we nog wel iets aan onze dag in Parijs wilden hebben, zijn we om 5 uur ’s ochtends vertrokken. Om de 2 1/2 uur een pauze en dan weer doorrije. Ivo nam zijn Philips mp3-speler mee met ingebouwde speakers/boxen, waarop we onze eigen mp3-spelers aan konden sluiten. The Killers, Kanye West en The Strokes fleurden de sfeer achterin de bus op.
[ Inmiddels staan twee Duitse moffenmeisjes naast me die via de raarste posities een foto proberen te maken van de hoge Eiffeltoren. "Heb je de onderkant ook?", zegt Richard zacht op een denigrerende toon. ]
Het is midden op de middag en we arriveren bij het hotel. Om ons te pesten laten Bert de Buschauffeur en Edwin de mede-reisleider ons een kwartier lang zitten in de inmiddels tot 25 graden verwarmde bus. De sleutels werden overhandigd en we renden naar de kamer, hoewel dat niet echt wilde lukken in de lift. De kamer, klein genoeg voor 4 volslanke personen, of 1 dik persoon, bevatte een televisie die uitzendt in Ultra Low Definition, 4 bedden en een badkamer die niet op slot kon.
Een half uur later verzamelden we bij de bus, die inmiddels al was afgekoeld tot 20 graden. We reden naar de Sacre Coeur waarvandaan we een flabbergastererend, waanzinwekkends, stunning, asociaal en abnormaal mooi beeld van een deel van Parijs kregen te zien.
We werden vrij om te doen wat we wilden, de groep splitste in zoveel groepjes, maar Richard en ik besloten op een stoeprand te gaan zitten. Ik zag docent Nico een hotdog kopen, ik kocht er ook een en dat was gelijk de ranzigste ooit.
Het velletje zat bijna los, de schilfers vielen uit elkaar op mijn tong en het vet drupte langs mijn borsten richting mijn kruis. Om over de plakkerige haren nog maar te zwijgen.
Hotdog op, haren weggeflost met mijn eigen hoofdhaar en de tong geschrobt van de schilfers gingen Richard, ik en de josticlub naar de metro. Eenmaal uit de metro gestapt zei iedereen zo van: “OMG WTF CHECK DIE FUCKING HOGE TOREN! WTF!!!1″. Ik had geen flauw idee waar ze het over hadden, ik keek in de lucht, ‘pande’ wat in het rond, en toen was het gebeurd. De Eiffeltoren leek steeds dichter naar me toe te komen. Zo indrukwekkend hoog dat… dat… ‘ding’ is.
Mijn naam is Tom, mijn achternaam begint met 'Kla' en eindigt met 'ver'. Ik werd in 1988 geboren te Leeuwarden. Al vanaf mijn 5e jaar wilde ik cameraman worden. Ik houd van fotograferen, filmen, muziek, schrijven, feesten en Apple.