Je kunt liegen dat het feest niet leuk was, en liegen dat je geen plezier hebt gehad. Marjons. Feest. Was. Tof. En dan dat citaat van Maurice: “Dat is toch geen slok!”, iedereen was half lam.
Archive for the 'Jens' Category
Toen ik een aantal maanden geleden Jens naar het busstation bracht en daarna naar Snackbar De Singel ging om twee patatjes-met en een frikandel te bestellen, vroeg ik of mevrouw er een hamburger van kon maken. Van de frikandel. Met de intentie om het te vervangen door een hamburger.
“‘n Hamburg’r fan in friekadel maak’n?”, zei ze, een poging nemend tot vloeiend Nederlandsch te praten.
“Ja, kan dat?”
“Nee, dat kan ik niet”, zei mevrouw. Ik ontdekte vooruitgang in haar Nederlandsch. “Ik kan geen hamburger van een frikandel maken!”
De andere klant in het 3 bij 2 meter grote hokje moest lachen. De mevrouw achter de balie ook. Ik niet. Vond het niet echt grappig. Die kudtfriezen moeten ook alles altijd verkeerd opvatten! Net zoals mijn zu… Ach weet je wat… Laat maar. Het was leuk.
I was on my way to Schiphol, the Netherlands’ main airport which is located in Amsterdam, accompanied by my aunt, Jens and his Scottish friend, when my aunt recounted me something quite fabulous. Something unforgettable. Something which is so remarkable that I have no intention to forget it. She informed me that on the highway one should pay attention to the kilometre plates in the scope of “66,6″: You won’t be able to find them. This ofcourse might only count for the Netherlands, because visitors of the music festival ‘Waldrock’ have a tendency to steal the plates and collect them at the festival, or something similar to that. At least, that’s what she informed me.
A great thanks yous goes out to my homie Renn. Renn, you were the only person of thousands that could make this story look more interesting than it actually is. I love you, you fucking guapo!
Disclaimer for the n00bs (pyn): http://en.wikipedia.org/wiki/Number_of_the_Beast
Afgelopen donderdag had Marjon een feest ter ere van haar eenentwintigste verjaardag. Ik keek al helemaal uit naar deze dag en Jens en ik vertrokken dan ook al vroeg, om half 5, naar Groningen. Jens’ moeder zette ons af bij het station en we liepen naar Marjons huis. Jens en dergelijke stelden zich aan elkaar voor en iets later gingen Ivo, Marjon, Jens en ik boodschappen doen bij Albert Heijn.
Belaagd met vier kratten bier, zakken chips, een aantal flessen fris en onder andere ovenpizza’s liepen we terug naar het huis. Ik liet bij het omhoogsjouwen van de cola een fles vallen en deze was dus ook halfvol. (Nee mensen, halfleeg kan niet!) Marjon deed de oven aan en iets later dumpten we de pizza’s er ook in. Mijn pizza, Texas van Dr. Oetker, had een vaag extra smaakje. Op een bepaald moment proefde ik tomaat met nog 4 soorten andere kazen. Bleek dat ik een kwart van de pizza op Lukje’s had gelegen. Zij had eentje met vier verschillende smaken käse. Best logisch dus.
Om 21.00 kwam Vera, Lukje’s mattie, en hadden we lekker gebabbeld en gesnabbeld in de keuken. Pas om 22.00 begon het pas druk te worden. Iets later kwamen mijn homies Maurice, Kaj en Bodil. Ik was al een beetje lam na 3 biertjes, een Jägermeister en even later een Bailey’s. “Beschermengel” Jens, die ik had meegenomen als adviseur, was al eerder dronken dan ik en kotste zich een eind weg. Ik stond er ineens helemaal alleen voor.
Rond een uur na middernacht ging de zo’n twintig personen tellende groep naar de stad om uit te gaan. Voor de tweede keer vond ik het echt leuk, ik denk omdat ik nu bij echt supercoole mensen was. En natuurlijk omdat ik aangeschoten was. In Molly’s deden we de snake (met je armen een slang maken), de pimpitypimpepimpdans (brush off your shoulders, scratchen in de lucht, kin afvegen) en had Jens sjans met twee meiden. Ik proefde Boswandeling, verschillende wodka-mixen en meer.
We besloten een uurtje later Molly’s te verlaten. Lukje, Lilian, Maurice, Jens en ik zweefden nog wat na in de stad en besloten naar huis te gaan. Ik sliep op de bank met mijn voeten op een bureaustoel en Mau en Jens sliepen op de grond. Lukje sliep in d’r eigen bed. “Jongens, de onderbuurvrouw wil ook slapen dus jullie moeten even iets stiller zijn”, zei ze. Even later bekende ze dat ze zelf ook wilde slapen. Alsof we dat niet doorhadden, haha. Uiteindelijk heb ik anderhalf uurtje geslapen.
Toen we allen wakker werden voelden we ons miserabel. Jens had een kater, Maurice moest bijna kotsen en Lukje was nog aan het slapen. Ik keek of Ivo, Bodil en Kaj al wakker waren maar dat bleek niet het geval te zijn. Met “Wat een mafkezen”, citeer ik Maurice. Toen Jens probeerde te slapen zei ik dat hij wel dood leek, en dat ik dit niet aan kon zien. Maurice begon aan zijn begrafenis-afscheidsrede op Brabantse toon maar ik wilde dat ik het niet had gehoord. Jens moet niet dood. Jens, ga niet dood! 
Bij deze het filmpje waar Jens het boodschappenkado presenteert. Hij zei niet veel dus ik lokte maar wat uit zijn mond. Directe link.
Stel, je ouders zijn een weekend naar Antwerpen en jij zit alleen thuis met je zusje van 14 die ook niet kan koken. Je zusje is naar beppe en je neef is er ook. Beppe vraagt of hij misschien boodschappen kan doen, je besluit mee te gaan omdat het anders zielig is zo alleen boodschappen te doen.
Beppe vertelt wat je mee moet nemen (frikandellen, kroketten, eieren en vissticks) en je fietst naar Albert Heijn, de dichtstbijzijnde supermarkt. Je pakt de producten uit de stalling (?), loopt naar de kassa en ziet een tafel staan met kadopapier. “Hoe leuk zou het zijn alles in een doos te doen met kadopapier eromheen,” zeg je uit het niets, “dat zou toch hartstikke leuk zijn voor je lieve oma?
We hadden de doos versierd met sliertjes die we er plat op hebben geplakt, terwijl ze eigenlijk zouden moeten krullen. Op de tafel liggen nog diverse kassabonnetjes van klanten die ze kwijt wilden en je besluit deze ook op de doos te plakken. Je kijkt rond in de winkel en ziet vlak voor je neus een gigantisch bord hangen, met daarin zo’n 10 tot 15 folders. Je besluit ook deze folders in de doos te doen.
Je fietst als een ambulance-chauffeur die voor zijn rijbewijs gaat in een ambulance naar het huis van beppe en gaat het gebeuren filmen. Ze denkt dat het een lief gebaar van ons is en verwacht niet dat haar eigen boodschappen in de doos zitten. Ze is teleurgesteld. Ze gaat verder met fish and chips koken en legt de zout op tafel. Dat is wel genoeg geholpen. We praten over dingen waar niemand iets van begrijpt en dat gaat de hele dinertijd door.
Dat hebben we toch maar even goed gedaan!
Behalve als je een telefoon met supergoeie camera hebt! Dan ga je de stomste dingen filmen! Directe link.
Mijn naam is Tom, mijn achternaam begint met 'Kla' en eindigt met 'ver'. Ik werd in 1988 geboren te Leeuwarden. Al vanaf mijn 5e jaar wilde ik cameraman worden. Ik houd van fotograferen, filmen, muziek, schrijven, feesten en Apple.