yes!,
originally uploaded by one111one1one11.
Nu mag ik eindelijk bij MTV werken! Want wie heeft nu geen 4 sterren op zijn pols? Té cool!
Archive for the 'Uncategorized' Category
In het geval je het nog niet wist, heel Nederland is nu in superkwaliteit te kijken op Google Earth!
…momenteel naar huis vanaf het werk terwijl ik dit typ op mijn telefoon, de shizzol hè? ben over kwartier thuis. Kusje, Tom
Vorige week dinsdag werd bekend dat bij een goser uit de vierde Open TBC werd geconstateerd. Onwetend wat het inhield belde ik in paniek Marjon op om te waarschuwen dat iedereen op onze opleiding tuberculose had. Blijkt iets met je longen te maken te hebben. Men zei dat we geprikt zouden worden en dat dat vet pijn zou gaan doen. Dat je er een bult van krijgt en dat het net onder je huid zou worden geplaatst.
De dag erna ontving de ganse school een brief waarin stond dat Open TBC is geconstateerd, en dat we een week later in zouden worden geënt. Omdat dit officieel was, was ik helemaal in rep en roer, niet wetende wat ik zou doen. Ziek melden, of toch maar doorbijten? Een week lang zat ik in spanning. Misschien heb ik ook wel tuberculose? Misschien ga ik vóór de penetratie hier nog wel dood aan? Ik had al opgezocht op internet naar meer informatie over tuberculose, en er stond dat 2 miljoen mensen per jaar, wereldwijd, hieraan zouden doodgaan. Dat is gewoon 5.479,45 mens per dag. 1,52 mens per minuut. En ik zou daarbij hebben kunnen horen. Maar toen las ik het volgende, en ik citeer: “In Nederland is tuberculose 100% geneesbaar.â€
Wat een ophef.
Waar heb ik me druk om gemaakt.
Ik ga helemaal niet dood hieraan.
Doubleyou tea eff.
Twee dagen na de eerste brief, op vrijdag, ontvingen wij een tweede brief. Zag je het al aankomen? Ik niet.
Anyways, er stond in dat ik waarschijnlijk toch niet besmet zou kunnen zijn, aangezien ik niet in contact ben geweest met Den Geïnfecteerde en dat ik toch geen prikje hoefde. Hoe geweldig is dat. Allemaal ophef over kut.
Richard was skeptisch over de brief en dacht dat het wel weer een fout zou zijn geweest van school, aangezien ze toch al zoveel maken. Ik was het eens met hem en moest gelijk denken aan mijn ervaring in het paardencentrum een paar jaar geleden. Hoe ik bijna flauwviel na een prik en lijkbleek naar een verjaardag ging. Hoe ik flashbacks kreeg naar een andere prik toen we streetdance filmden in het oud-paardencentrum.
Vandaag was het zover. Ik werd anderhalf uur later dan mijn wekker mij behoorde te wekken wakker. Het was inmiddels een paar minuten over 8, en ik zou om half 9 een toets hebben over Adobe Audition. Aangezien mijn docent niet moeilijk doet over een half uur te laat komen, ging ik nog snel even douchen, haren wassen, afdrogen, frisse kleren aandoen en tanden poetsen.
Toen ik rond 10 voor 9 het lokaal binnenliep ging ik achter de computer zitten om de toets te maken. Deze computer deed het niet. Ik ging achter de computer naast Melroy zitten, maar bij deze duurde het opstarten zó lang dat het inmiddels al een kwartier later was en er nog steeds niets gebeurde. Ik nam plaats achter een andere computer die reeds aan stond toen het alweer tijd was voor het prikje.
Docent Patrick zei dat we naar het openleerplein moesten gaan voor de penetratie in onze armen. Ik zag overal om me heen mensen lopen met bulten op hun arm en nam plaats op twee stoelen om even te liggen. Nadenken over wat mij naar binnen zal gaan en hoe ik me voel, en vooral hoe ik me ga voelen ná de prik. Ik zag een rij vormen en ging achteraan aansluiten, achter Lilian en Bodil.
Toen het tijd was voor de penetratie vroeg Lilian of ik d’r hand wilde vasthouden. Natuurlijk deed ik dat. Toen ik aan de beurt was vroeg ik Lilian of ze een liedje wilde zingen van The Pussycat Dolls. Hoewel onverstaanbaar, hielp het wel de pijn in mijn arm te verzachten. Ik werd draaierig in mijn hoofd toen ik opstond en ging zitten op een stoel. Ik zag op een gegeven moment helemaal niets meer. Mijn diafragma was helemaal opengeschoten, alsof ze in de regie een slechte shader hadden. Ik zag alleen maar sterretjes en vlekken. Die sterretjes waren wel leuk om te zien als special effects, maar niet in deze context. Mijn hoofd kreeg totaal geen bloedtoevoer meer en ik voelde alsof ik zomaar op de grond kon vallen. Brakend.
Ik zat buiten en een aantal mens stond om me heen. De een na de ander kwam naar me toelopen. “Tom, wat ben je bleekâ€, “Tom, je lijkt wel een lijk†of “Tom, ben je duizelig?†ving de regie in de bovenkamer van mijn hoofd op. Het sterretjesfilter was inmiddels een beetje verwijderd en Douwe de Directeur kwam naar me toe lopen. “Zelfs als je het diafragma helemaal dichtdraait is Tom nog overbelichtâ€, vond Richard dat er nog wel even bij kon. Nou, zo grappig vond ik dat helemaal niet! Ik liep, zat en (bijna) lag helemaal voor lul! Een bleke lul! Een blanke blonde bleke lul.
Ik werd geleid naar het EHBO-hok waar een andere eerstejaars op de ligbankstoelachtigding zat. Meneer Bladblazer, die dus ook dokter blijkt te zijn en heel aardig, vroeg of hij iets voor me kon halen. Een hele waslijst met fastfood, waaronder een Big Mac, had ik opgedreund maar dat was hem te ver lopen. Ik zei “doe maar een glaasje water alstublieft†en hij ging het halen. Ik zat alleen met de andere eerstejaars in dat hokje van 2,5 bij 3,25 en het stonk er naar kots. Verse uitgebraakte heerlijke kots. Ik zei “je hebt zeker gekotst?†tegen hem maar hij respondeerde “neen†terug. Best lullig.
De toets mocht ik op een later moment afmaken. Na vier bananen van de C1000 (voor maar € 0,69!!!) en Vifit was ik er weer helemaal overheen en kon ik lekker de regie in om te spelen met de schakelapparatuur. Folke leerde me over de audio-ingangen en –uitgangen en –knopjes. Loop ik ook eens wat voor op Richard. Richard die alles weet van video. Kan ik niet uitstaan. Tss.
hoi.
Het begon allemaal toen een persoon uit mijn klas en ik in de stad Groningen op maandag 12 juni richting de Blauwe Engel liepen. Het was nog vroeg op de middag en ik kreeg een muziekje te horen die me asociaal bekend in de oren klonk. Het bleek mijn beltoon te zijn, en het was Kaj die me belde. Hij meldde me dat er de zaterdag erop, gisteren dus, een streetdance-evenement zou worden gehouden, met als uiteindelijke vraag of ik mee wilde doen. “Nou ja,†zei ik, “ik denk het zekers weten wel!â€, of iets in die trant. Hartstikke mooi vond Kaj het, en ik raadde Richard aan om ook mee te doen. De andere persoon uit mijn klas liep nog naast me, en toen ik ophong zei ik dat het over een feestje ging. Best vals. Maar daar ben ik nicht voor.
Ik stond vanmorgen om het abnormaal late tijdstip van half 9 op om vervolgens te douchen en te ontbijten. Ik zou Kaj ontmoeten om 10 uur op het busstation, maar meldde mij later dat hij pas om 10.30 aan zou kunnen komen. Best kut, dacht ik, en ik rende naar myn moeke om uit te huilen.
Eenmaal uitgehuild ben ik op mijn grijs-zilver-bloedrode fiets met twee wielen gestapt om naar Lats te rijden. “Het is dat huis met de rode motor ervoorâ€, zei Jasper. Hartstikke leuk Jasper, maar in die straat waar ik was stond geen fucking rode motor. Tenminste, dat dacht ik totdat ik Jasper weer wilde bellen en opeens een rode motor zag staan. Ik fietste er naartoe op mijn twee wielen en pleurde mijn fiets, op mijn standaard nog wel, neer vóór Lats’ huis. Ik liep op mijn twee voeten, met beide een sok en een bruine leren schoen, naar Lats’ voordeur en belde aan. Geen gehoor. Ik belde nogmaals aan. Geen gehoor. Ik ging zitten op het stoepje tot ik Hans en Remco zag aanrijden in een of andere auto met vier wielen.
Afgelopen donderdag had Marjon een feest ter ere van haar eenentwintigste verjaardag. Ik keek al helemaal uit naar deze dag en Jens en ik vertrokken dan ook al vroeg, om half 5, naar Groningen. Jens’ moeder zette ons af bij het station en we liepen naar Marjons huis. Jens en dergelijke stelden zich aan elkaar voor en iets later gingen Ivo, Marjon, Jens en ik boodschappen doen bij Albert Heijn.
Belaagd met vier kratten bier, zakken chips, een aantal flessen fris en onder andere ovenpizza’s liepen we terug naar het huis. Ik liet bij het omhoogsjouwen van de cola een fles vallen en deze was dus ook halfvol. (Nee mensen, halfleeg kan niet!) Marjon deed de oven aan en iets later dumpten we de pizza’s er ook in. Mijn pizza, Texas van Dr. Oetker, had een vaag extra smaakje. Op een bepaald moment proefde ik tomaat met nog 4 soorten andere kazen. Bleek dat ik een kwart van de pizza op Lukje’s had gelegen. Zij had eentje met vier verschillende smaken käse. Best logisch dus.
Om 21.00 kwam Vera, Lukje’s mattie, en hadden we lekker gebabbeld en gesnabbeld in de keuken. Pas om 22.00 begon het pas druk te worden. Iets later kwamen mijn homies Maurice, Kaj en Bodil. Ik was al een beetje lam na 3 biertjes, een Jägermeister en even later een Bailey’s. “Beschermengel” Jens, die ik had meegenomen als adviseur, was al eerder dronken dan ik en kotste zich een eind weg. Ik stond er ineens helemaal alleen voor.
Rond een uur na middernacht ging de zo’n twintig personen tellende groep naar de stad om uit te gaan. Voor de tweede keer vond ik het echt leuk, ik denk omdat ik nu bij echt supercoole mensen was. En natuurlijk omdat ik aangeschoten was. In Molly’s deden we de snake (met je armen een slang maken), de pimpitypimpepimpdans (brush off your shoulders, scratchen in de lucht, kin afvegen) en had Jens sjans met twee meiden. Ik proefde Boswandeling, verschillende wodka-mixen en meer.
We besloten een uurtje later Molly’s te verlaten. Lukje, Lilian, Maurice, Jens en ik zweefden nog wat na in de stad en besloten naar huis te gaan. Ik sliep op de bank met mijn voeten op een bureaustoel en Mau en Jens sliepen op de grond. Lukje sliep in d’r eigen bed. “Jongens, de onderbuurvrouw wil ook slapen dus jullie moeten even iets stiller zijn”, zei ze. Even later bekende ze dat ze zelf ook wilde slapen. Alsof we dat niet doorhadden, haha. Uiteindelijk heb ik anderhalf uurtje geslapen.
Toen we allen wakker werden voelden we ons miserabel. Jens had een kater, Maurice moest bijna kotsen en Lukje was nog aan het slapen. Ik keek of Ivo, Bodil en Kaj al wakker waren maar dat bleek niet het geval te zijn. Met “Wat een mafkezen”, citeer ik Maurice. Toen Jens probeerde te slapen zei ik dat hij wel dood leek, en dat ik dit niet aan kon zien. Maurice begon aan zijn begrafenis-afscheidsrede op Brabantse toon maar ik wilde dat ik het niet had gehoord. Jens moet niet dood. Jens, ga niet dood! 
‘Al onze medewerkers zijn nog steeds in gesprek.’ Ja, zo lusten wij er nog wel een paar. Buro Renkema ook en maakte daarom Dossier Helpdesk.
Mijn naam is Tom, mijn achternaam begint met 'Kla' en eindigt met 'ver'. Ik werd in 1988 geboren te Leeuwarden. Al vanaf mijn 5e jaar wilde ik cameraman worden. Ik houd van fotograferen, filmen, muziek, schrijven, feesten en Apple.