Archive for the 'stukje' Category

19 augustus, 4:00 am

Om vier uur wilde het echt niet meer. Proberen met een ontstoken keelholte door 60 decibel aan Caribische muziek heen te slapen, van een Caribisch restaurant aan de overkant van het strand. Ik deed het nachtlampje aan waardoor zusje een eng varkensgeluid maakte en pakte mijn telefoon, nieuwe boek, ‘JPod’, en telefoon. Want buitenzitten kan soms zo rustgevend zijn. Ik wikkel me in mijn minstens 6 jaar oude Donald Duck-handdoek, waar ik in de goeie ouwe tijd nog met het hele lichaam op kon liggen en nu mijn benen uitsteken bij de onderkant van zijn snavel.

Kijkend naar de sterren dringt tot me door dat dit misschien nog wel 2 uur zou kunnen duren, dus kon ik er net zo goed ook van genieten. Zou ik het buitenlicht aandoen, dan zouden de oudertjes boos kunnen worden en was dat hele rustgevende idee niet bepaald zo rustgevend, dus begon maar te schrijven in mijn telefoon.

‘Crazy’ op de achtergrond is best irritant als alleen de bas echt goed doorkomt. Toch wel jammer dat het zo had moeten zijn, hopelijk hebben die klootzakken over een paar uur vreselijke kotsneigingen, met als besmettelijke side-effects koorts en nooit meer de wil om uit te gaan, en dat de rest van het eiland de ziekte ook overneemt. Tot 24 augustus in ieder geval, zodat ouwe lul Tom (18) aan zijn nachtrust toekomt.

Clichénummer ‘Hips Don’t Lie’ (of ‘gips’, hoe extreem humoristisch T9 kan zijn) is vanaf nu dé soundtrack naar deze nacht van 18 op 19 augustus. Heerlijk, volgende week zit ik rond deze tijd mijn nieuwsfeeds te lezen.

Kwartetten met Ali B

Iedereen was de rust zelve toen Ali B de kantine binnenliep. Bestekken vielen spontaan op de bijbehorende borden en graaiers uit de snoepbak lieten hun aanwinst vallen. Hij zwaaide met zijn oranje lunchkaartje in het rond, en ook ik zag het vierhoekige briefje in de handen van een jongen van het kantinepersoneel waaien.

“Het is mij een eer deze van u te mogen aanvaarden, heer B.”, zegt de in legergroen tuin-overall gestoken kakker.
“Het is je geraden.”
“Mag ik u een bord rijst aanbieden, meneer B?”
“Jewetog ik ben die shiit.”
“Ja meneer B?”
“Ja.”

Het was een ervaring om nooit te vergeten.

Rechtbankverslaving

Je zal het maar hebben. Rechtbankverslaving. Verslaving in zijn ergste vorm. Ik krijg het er haast niet weer uit. Rechtbankverslaving, ook wel ‘addicere courte’ genoemd, ben je als:

Je hout van houdt
En als het geen houdt is, dan is het wel antiek. Je leeft voor houdt, je knuffelt elke boom die je pad kruist en aait continu de bank tijdens de zitting.

Je houdt van trafo’s
Tuurlijk, er zal wel weer een lulverhaal achterzitten, maar die rechters in Engeland verkleden zich gewoon als vrouw en jij vindt het p(r)uik om daarnaar te kijken. Ik eigenlijk best ook wel. (Met alle respect!)

Je probeert het aantal neuspeuterende mensen bij iedere zaak te overbruggen…
…en noteert op je web-log hoeveel je er hebt geteld. Inclusief taartstatistieken met Comic Sans MS, gemaakt in Powerpoint waarbij je iedere zitting vergelijkt. Je rekent uit hoe lang het nog zal duren voor je het dubbele aantal hebt bereikt.
Daarbij train je jezelf langer je lach in te houden dan de vorige keer.

Je bent stiekem oermens
Je bent stiekem oermens en vindt mannelijk zweet lekker ruiken. Dan ineens roep je oerkreten die zelfs nog te oud zijn voor de oer-oer-oer-oer-tijd (zet er een beat onder en je hebt een nummer).

Toevoegingen zijn hartstikke welkom! ‘t Is al zo’n kort stukje :(