klavr

Lief dagboek,

Gister was het zaterdag.

Ik heb toen echt veel te veel gedaan en ik schep even in mijn geheugen om na te gaan wat ik allemaal heb gedaan. Even een momentje geduld alsjeblieft.

*graaf*

*graaf*

Ah, daar is het!

Het volgende speelt zich af op vrijdagavond. Yannic en ik discussiëren hoe we dat gaan doen met tickets voor Coldplay, want die zouden al snel uitverkocht zijn, dachten we. We spraken om zeven uur ’s ochtends af bij het postkantoor in Drachten.

Zaterdagochtend. Beiden konden we bijna niet slapen van spanning, want we zouden natuurlijk vet tof naar Coldplay gaan! Yannic en ik op msn om zeven uur ’s ochtends:

“Gast mijn band is lekgestoken”, zei Yannic.
“G*DV*RD*MM*”, vloekte ik gently, zonder de sterretjes.
“Laten we gewoon op internet en via telefoon bestellen”
“Joah, kan ook. Da’s gewoon om tien uur, toch?”
“Ja.”
“Ik ga dan nog even slapen, ben kapot.”
“Welterusten.”
“Moi.”
“Ik bel je wel om kwart voor tien.”
“Is goed. Moi!”

Van half tien tot zeven voor tien had ik op de snooze-knop gedrukt. Ik had helemaal geen zin in wakker worden. Schijtmoe was ik, maar waarvan in Godsnaam. Ik kwam er niet achter. DOET ER OOK NIET TOE.

Uiteindelijk waren we te laat voor de kaarten. Het was helemaal overbevolkt qua drukte en zo. Femke was boos en belde me een aantal keer op. Woedend, en niet alleen dat, maar vooral achteraf denken. “Niks meer aan te doen, Femke!”.

“Ja, nou ja”, zei Femke.
“Ik vind het ook kut, niets meer aan te doen.”
“Hoe kan dit nou!!”
“Ja ehh.”
“Waarom heb je me niet verteld dat het niet alleen in Amerika voorkomt dat mensen voor de ticketservice de nacht van tevoren al gaan liggen?”
“Wie niet weet, die niet weet dat de ander niet weet wat die niet weet.”
“Hm.”
“Ik ga naar scouting. Kleuters met ADHD begeleiden en zo.”
“OK, veel plezier!”
“Joe. Dank je. Moi.”
“Doeg!”
Continue reading ‘Lief dagboek (over SCHATTIG)’

Weet je, lief dagboek,

Zo vet zijn die Big Macs in Amerika niet eens. Dik ook niet, maar calorierijk dan weer wel. Heb er in die negen dagen vier van gehad. Als je bij McDonald’s mayonaise bestelt, krijg je een bekertje met erin een klodder mayo en een rietje.

En zo interessant zijn die yellow cabs niet. Hoewel, ze hebben wel allemaal een televisie met touchscreen zodat je het laatste nieuws kan oproepen. Dat werkt vaak niet want soms had ik twee dagen achter elkaar hetzelfde nieuws; “Dutch Politician Pim Fortuyn Shot”.

En die Times Square? Big deal. Er zijn wel toffe winkels, hoor. De MTV Store en Virgin Megastore bijvoorbeeld, of de M&M’s Store. Dat was wel tof. Lekker eten.

En Starbucks? Dat is zo lekker nog niet. Eerder heet, heet, heet en dan lekker. Die ene keer dat ik er kwam bestelde ik een cappuccino, die ik jammer genoeg eerst thuis in de koelkast moest zetten zodat het kon afkoelen en ik van een heerlijke laag melk kon genieten, zoals ik die als baby was gewend op mijn brood.

Weet je wat we nog meer hebben gedaan?

We zijn naar Dangerfield’s geweest. Dat is een café met stand-up comedy. SUPERGRAPPIG! Ik werd uitgescholden voor, ik bedoel: “WE’VE GOT NAPOLEON DYNAMITE HERE”. Ja, dat was lachen voor de rest van de zaal! Ik lachte stiekem ook wel hoor, de aandachtsgeilheid dat ik ben. Ons gezin werd door dezelfde man uitgemaakt voor “IT’S THE WALTONS FAMILY FROM HOLLAND!”. Mijn pa lachte zich kapot. “That’s a nice laugh you’ve got there, sir.” Door een andere stand-up comedian werd mijn moeder gevraagd of ze ooit zou paaldansen voor mijn vader als hij een paal in huis zou bouwen. Hier ga ik verder niet op in, lief dagboek, ik weet welke fantasieën er nu bij je opkomen. Béétje voorspelbaar.

En ik heb het Vrijheidsbeeld gezien! Het zusje dacht dat het een beeld was van ongeveer dezelfde hoogte als mijn vader, terwijl ik dacht dat het minimaal ééntiende was van de toenmalige World Trade Centers. In realiteit bleek dat stomme ding maar vijftig meter hoog te zijn of zo. Wat een tegenvaller! Wat een bummer!

Bummer, bumper, bugger, brugger, bruggertje, ja leuk bruggetje.

Over een bruggetje gesproken… De Brooklyn Bridge. Ik heb ‘m gezien. Niet meer dan dat, want ik wilde eten. Daardoor heb ik niet “met een gele taxi naar de Starbucks en McDonald’s aan de overkant van de Brooklyn Bridge” kunnen gaan. Aan het restaurant hebben we in ieder geval een leuke herinnering overgehouden, want de vader moest poepen. We gaan even in een andere verhaalvorm verder.

“Ik moet poepen”, zegt een Nederlandse man in het restaurant. Bij binnenkomst kreeg hij een apparaatje in zijn hand gedrukt dat zou trillen wanneer er een tafel vrij was. “Ja dat trillen, daarvan moet ik poepen.”
“Kijk, daar is een closet“, zei een blond meisje, die waarschijnlijk zijn dochter is, afgeleid van de lichaamsbouw van beide personen in dit geval.
De man staat op en loopt recht een kast in. Vanuit de hele zaal klonk een schaterlach. Mensen vroegen zich af wat hij in hemelsnaam zocht in die kast. De man stond stil. Hij keek één voor een de mensen aan en verzon excuses.
“I was looking for the water closet!” Intussen is een ober naar hem toegelopen.
“Sir, the restroom is right over there.”
“Fahnks.”
De zaal suste en men begon weer verder te eten aan de pizza margherita, want dat was één van de twee gerechten die werden geserveerd. Het andere gerecht was ham met kaas, en daarbij lag los een croissantje. Eventueel met chocoladevulling, maar dat kostte vijftig cent extra.

Het gezin dacht dat het er nooit meer van zou komen. O je denkt dat ik het nog steeds heb over dat poepen? Nee, vies, veel te ver doordenkend dagboek, over honkbal ofcourse!” Want we zijn naar de Yankees geweest! Dat zijn mensen die honkbal spelen, heel erg vermakelijk. Vooral de fanatieke mensen voor, links en achter mij. Na twee uur had de rest het wel gehad van het gezin dus gingen we naar McDonald’s. In de Bronx volgens mij, maar dat weet ik niet meer zeker. Dat was in ieder geval waar ik mayonaise in een colabeker kreeg met een rietje. O ja, die ijsblokjes! Die zaten er niet bij.

Niet. Bij.

Bij. Niet.

Bijna niet.

Bijna niets meer te vertellen.

Eigenlijk helemaal niets meer te vertellen.

Als er nog iets is ben je de eerste die het weet, lief dagboek!

Ik moet nu toch echt gaan slapen, want zo kom ik nooit van die jetlag af…

Welterusten.

Good night.

Pas op voor de bed bugs want they WILL bite.

Probeer nu nog maar eens te slapen!

Lief dagboek,

Ik bedoel: O-o-o, lief dagboek,

Vandaag is mijn beeld van Drachten een klein beetje veranderd.

Na een lunch zonder eten met Annelies bij HEMA in Drachten keerde ik namelijk schoolwaarts, want ik moest er namelijk om één uur al zijn. Voordat ik er was ging er iets aan vooraf wat zelfs jij niet zou verwachten.

Mijn schoudertas speelt een grote rol. Mijn fiets ook.

Ik haat dit verhaal nu al.

Maargoed. Ik bond, voor ik mijn reis naar school zou beginnen, mijn ‘MINI’-schoudertas onder TWEE snelbinders. Dat op zich is al bijzonder, aangezien ik dat ding altijd op mijn rug heb hangen als ik fiets, maar dat terzijde. (KUT WAAR IS MIJN INSPIRATIE)

HET WIL NIET

OK dus die tas zat vastgeketend onder twee snelbinders en ik fietste lekker snel naar school. Tussen auto’s doorcrossen, halsbrekende toeren uithalen tussen fietsers door en van stoepranden afspringen met fiets en al. VAN STOEPRANDEN AFSPRINGEN? WTF TOM

Ja dat doe ik wel eens.

Ongeveer vijftig meter verwijderd van La Bamba, een snackbar vlakbij een kruispunt in Drachten, hoorde ik een PLOF!-geluid. Ik dacht dat het niets bijzonders was en besloot daarom niet achterom te kijken. ER SPOOKTEN HEEL VEEL GEDACHTES DOOR MIJN HOOFD. HEEL VEEL. Zóveel dat ik nog eens vijftig meter later nog maar eens achterom keek en ik mijn tas niet achterop mijn fiets zag liggen. Ik fietste terug. En weer richting school. En weer terug. En wéér richting school. En weer terug.

Ik belde Annelies.

“Met Annelies?”
“JA MIJN TAS IS VAN MIJN FIETS GEVALLEN EN NU KAN IK ‘M NERGENS VINDEN”
“Hmm… Ik weet ook niet…”
“WAT MOET IK NOU”
“Ik kom wel naar je toe. Waar ben je?”
“Vlakbij HEMA.”
“OK kom ik er naartoe!”
“Joe!”

Ik fietste hetzelfde stuk nóg twee keer en zag verdomme NIETS.

Annelies was er inmiddels ook en lachte me uit! Of toe! INNNSPIRATIEIEIE!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

We gingen naar de videowinkel op de Kade en ik vroeg of er een blauwe tas was binnengebracht. “Nee… Er is niets gebracht!” “K bedankt!”

Er stonden schoffelaars van Caparis vlakbij het kruispunt te schoffelen en ook hun vroegen we of er een blauwe schoudertas is gebracht. “Nee, toevallig niet.”

We gingen naar La Bamba. Het arme meisje liep helemaal naar achter maar ook daar lag geen blauwe tas.

Bij Adecco wilde een vrouw mij bij binnenkomst de hand schudden maar deze sloeg ik weg en ik deed mijn verhaaltje.

We besloten dat het tijd was voor de politie. Ik deed mijn aangifte. “Wat zit er in de tas?” “Een lesboek, moleskine, een halveliterfles van Spa…” “Verder nog iets?” “Sokken.” Na een beschrijving van de tas zelf liepen we weer terug naar het centrum. Ik zei een aantal keer “fuck fuck fuck” en Lies probeerde mijn emoties te sussen door te lachen. Verder nergens om hoor, maar ik moest ook heus wel lachen.

Ik dumpte Lies nog bij Van Knobelsdorffplein en nadat zij de bus instapte fietste ik naar school en voerde het op één na moeilijkste telefoongesprek van mijn leven. Sander weet al genoeg. Zijn vriendinnetje ook wel. (Hints: snackbar Kelly’s; Leeuwarden; msn-gesprek; telefoongesprek)

De vader belde de moeder en vertelde het verhaal dat ik net aan hem had verteld. Rond drie uur kwam een sms binnen op mijn telefoon:

“je tas is tuis mazzelkont”
Ik reageerde. Ik schreef: “Hoe kan dat? Ik had ‘m meegenomen! Die blauwe met MINI, toch?”
“ja lag op fietspad werd door eerlyke vinder gbragt”. Heerlijk. Mijn moeder die msn-taal spreekt.

Een zeventigjarige, grijze, eerlijke man heeft mijn tas opgepakt en naar mijn huis gebracht. In de twaalf euro-kostende moleskine had ik namelijk deels mijn adres geschreven. Charlotte schreef het land op of iets dergelijks.

Zodoende is mijn tas teruggekomen en heb ik het slechtste verhaal ooit geschreven. Sorry hiervoor.

Mijn inspiratie was niet meer te vinden.

Is waarschijnlijk ook van de fiets gevallen. (Oehhh wat een einde!)

BAAI