klavr

Stel, je ouders zijn een weekend naar Antwerpen en jij zit alleen thuis met je zusje van 14 die ook niet kan koken. Je zusje is naar beppe en je neef is er ook. Beppe vraagt of hij misschien boodschappen kan doen, je besluit mee te gaan omdat het anders zielig is zo alleen boodschappen te doen.

Beppe vertelt wat je mee moet nemen (frikandellen, kroketten, eieren en vissticks) en je fietst naar Albert Heijn, de dichtstbijzijnde supermarkt. Je pakt de producten uit de stalling (?), loopt naar de kassa en ziet een tafel staan met kadopapier. “Hoe leuk zou het zijn alles in een doos te doen met kadopapier eromheen,” zeg je uit het niets, “dat zou toch hartstikke leuk zijn voor je lieve oma?

We hadden de doos versierd met sliertjes die we er plat op hebben geplakt, terwijl ze eigenlijk zouden moeten krullen. Op de tafel liggen nog diverse kassabonnetjes van klanten die ze kwijt wilden en je besluit deze ook op de doos te plakken. Je kijkt rond in de winkel en ziet vlak voor je neus een gigantisch bord hangen, met daarin zo’n 10 tot 15 folders. Je besluit ook deze folders in de doos te doen.

Je fietst als een ambulance-chauffeur die voor zijn rijbewijs gaat in een ambulance naar het huis van beppe en gaat het gebeuren filmen. Ze denkt dat het een lief gebaar van ons is en verwacht niet dat haar eigen boodschappen in de doos zitten. Ze is teleurgesteld. Ze gaat verder met fish and chips koken en legt de zout op tafel. Dat is wel genoeg geholpen. We praten over dingen waar niemand iets van begrijpt en dat gaat de hele dinertijd door.

Dat hebben we toch maar even goed gedaan!