Weet je, lief dagboek,
Zo vet zijn die Big Macs in Amerika niet eens. Dik ook niet, maar calorierijk dan weer wel. Heb er in die negen dagen vier van gehad. Als je bij McDonald’s mayonaise bestelt, krijg je een bekertje met erin een klodder mayo en een rietje.
En zo interessant zijn die yellow cabs niet. Hoewel, ze hebben wel allemaal een televisie met touchscreen zodat je het laatste nieuws kan oproepen. Dat werkt vaak niet want soms had ik twee dagen achter elkaar hetzelfde nieuws; “Dutch Politician Pim Fortuyn Shot”.
En die Times Square? Big deal. Er zijn wel toffe winkels, hoor. De MTV Store en Virgin Megastore bijvoorbeeld, of de M&M’s Store. Dat was wel tof. Lekker eten.
En Starbucks? Dat is zo lekker nog niet. Eerder heet, heet, heet en dan lekker. Die ene keer dat ik er kwam bestelde ik een cappuccino, die ik jammer genoeg eerst thuis in de koelkast moest zetten zodat het kon afkoelen en ik van een heerlijke laag melk kon genieten, zoals ik die als baby was gewend op mijn brood.
Weet je wat we nog meer hebben gedaan?
We zijn naar Dangerfield’s geweest. Dat is een café met stand-up comedy. SUPERGRAPPIG! Ik werd uitgescholden voor, ik bedoel: “WE’VE GOT NAPOLEON DYNAMITE HERE”. Ja, dat was lachen voor de rest van de zaal! Ik lachte stiekem ook wel hoor, de aandachtsgeilheid dat ik ben. Ons gezin werd door dezelfde man uitgemaakt voor “IT’S THE WALTONS FAMILY FROM HOLLAND!”. Mijn pa lachte zich kapot. “That’s a nice laugh you’ve got there, sir.” Door een andere stand-up comedian werd mijn moeder gevraagd of ze ooit zou paaldansen voor mijn vader als hij een paal in huis zou bouwen. Hier ga ik verder niet op in, lief dagboek, ik weet welke fantasieën er nu bij je opkomen. Béétje voorspelbaar.
En ik heb het Vrijheidsbeeld gezien! Het zusje dacht dat het een beeld was van ongeveer dezelfde hoogte als mijn vader, terwijl ik dacht dat het minimaal ééntiende was van de toenmalige World Trade Centers. In realiteit bleek dat stomme ding maar vijftig meter hoog te zijn of zo. Wat een tegenvaller! Wat een bummer!
Bummer, bumper, bugger, brugger, bruggertje, ja leuk bruggetje.
Over een bruggetje gesproken… De Brooklyn Bridge. Ik heb ‘m gezien. Niet meer dan dat, want ik wilde eten. Daardoor heb ik niet “met een gele taxi naar de Starbucks en McDonald’s aan de overkant van de Brooklyn Bridge” kunnen gaan. Aan het restaurant hebben we in ieder geval een leuke herinnering overgehouden, want de vader moest poepen. We gaan even in een andere verhaalvorm verder.
“Ik moet poepen”, zegt een Nederlandse man in het restaurant. Bij binnenkomst kreeg hij een apparaatje in zijn hand gedrukt dat zou trillen wanneer er een tafel vrij was. “Ja dat trillen, daarvan moet ik poepen.”
“Kijk, daar is een closet“, zei een blond meisje, die waarschijnlijk zijn dochter is, afgeleid van de lichaamsbouw van beide personen in dit geval.
De man staat op en loopt recht een kast in. Vanuit de hele zaal klonk een schaterlach. Mensen vroegen zich af wat hij in hemelsnaam zocht in die kast. De man stond stil. Hij keek één voor een de mensen aan en verzon excuses.
“I was looking for the water closet!” Intussen is een ober naar hem toegelopen.
“Sir, the restroom is right over there.”
“Fahnks.”
De zaal suste en men begon weer verder te eten aan de pizza margherita, want dat was één van de twee gerechten die werden geserveerd. Het andere gerecht was ham met kaas, en daarbij lag los een croissantje. Eventueel met chocoladevulling, maar dat kostte vijftig cent extra.
Het gezin dacht dat het er nooit meer van zou komen. O je denkt dat ik het nog steeds heb over dat poepen? Nee, vies, veel te ver doordenkend dagboek, over honkbal ofcourse!” Want we zijn naar de Yankees geweest! Dat zijn mensen die honkbal spelen, heel erg vermakelijk. Vooral de fanatieke mensen voor, links en achter mij. Na twee uur had de rest het wel gehad van het gezin dus gingen we naar McDonald’s. In de Bronx volgens mij, maar dat weet ik niet meer zeker. Dat was in ieder geval waar ik mayonaise in een colabeker kreeg met een rietje. O ja, die ijsblokjes! Die zaten er niet bij.
Niet. Bij.
Bij. Niet.
Bijna niet.
Bijna niets meer te vertellen.
Eigenlijk helemaal niets meer te vertellen.
Als er nog iets is ben je de eerste die het weet, lief dagboek!
Ik moet nu toch echt gaan slapen, want zo kom ik nooit van die jetlag af…
Welterusten.
Good night.
Pas op voor de bed bugs want they WILL bite.
Probeer nu nog maar eens te slapen!
Mijn naam is Tom, mijn achternaam begint met 'Kla' en eindigt met 'ver'. Ik werd in 1988 geboren te Leeuwarden. Al vanaf mijn 5e jaar wilde ik cameraman worden. Ik houd van fotograferen, filmen, muziek, schrijven, feesten en Apple.
