klavr

Lief dagboek,

Hoe gaat het met jou? Lang niet gesproken!

Vandaag heb ik een nieuw zinnetje geleerd!

“Never trust a smiling scout. Heb je daar wel eens van gehoord?”, zei Ria.
“Beffer lust een paling zout? Watte?”
“Neehee, never trust a smiling scout!”
“O, datte, nee, hoezo?”
“Nou, dan snap je nu wat dat inhoudt.”

Mijn dag begon vandaag zoals gewoonlijk. Ik snooze’de een uur lang voordat ik opstond, ik liep naar de douche en zette die aan, en ondertussen pakte ik een schone onderbroek uit mijn kledingkast, die in zusje’s kamer staat. Zusje was aan het werk en ik maakte me klaar voor een bijzondere dag, waar ik in eerste instantie totaal geen zin in had. Het begon al om middernacht. Ik kreeg een sms’je met een felicitatie en een mailtje van - hoe heet dat ook alweer - Kamernet. Ook Lexa stuurde me een mailtje, dat ik nu een maand lang gratis de tijd had een nieuwe vriendin te zoeken. Ik keek even in de rondte en nu snap ik waarom die maand gratis is. Van die mormels komen ze waarschijnlijk zelfs gratis niet af.

Ria, Jorrit en ik zouden om kwart voor tien ‘s ochtends bij de rookpaal zijn, een ontmoetingsplek voor leidinggevenden van scouting. Eerst ging ik naar de Poiesz, een van de plaatselijke supermarkten in Drachten. Ik haalde twee pakken KitKat en een pak Lion en gooide die in de tas, nadat ze kassièr op dezelfde toon als bij de klanten vóór mij, “dan wens ik u een prettig weekend toe!”, had gezegd. Op dezelfde toon zei ik “dank u wel meneer, u krijgt van mij natuurlijk ook een fantastisch weekend toegewenst! Nog even doorbijten en dan ben je ook van je werk verlost! Veel plezier man!” terug en liep ik de winkel uit. Snel keek ik op mijn telefoon, en bleek dat het al één over kwart voor tien was! Crap! Dus ik kei-snel naar scouting fietsen, want te laat komen is natuurlijk ook weer zo lullig.

Op scouting werden vandaag de Bevers naar de Dolfijnen, en de Dolfijnen naar de Zeeverkenners overgeplaatst. Dat zijn leeftijdsgroepen om de kinderen in te delen. Ik begeleid samen met Ria en nog een aantal lui de Dolfijnen — kinderen van acht tot en met twaalf jaar. Wij gaven ze de opdracht een parcours uit te zetten met alle materialen die ze konden vinden, zodat de nieuwe Dolfijnen zich daar doorheen moesten worstelen. Hartstikke geslaagd, alleen het opruimen ervan vonden ze iets minder leuk.

De Dolfijnen die naar de groep hoger gingen, een stuk of vijf kinderen, werden op een speurtocht gezet. Ik zou de kinderen dan begeleiden omdat “ie al zoveel heeft gedaan vanochtend”. Leuk, dacht ik, ik vond het best! Daar gingen we. Froukje, Eveline, Gerard-Jos, Jesse-Hein, Esther en ik. Op zoek naar veertien blauwe ballonnetjes en een oranje. Als ze die oranje zouden vinden kregen ze bonuspunten en dat zou weer van pas kunnen komen bij de overplaatsing naar de Zeeverkenners! Ik had geen idee waar we heen moesten, maar Eveline wist het wel een beetje. “Naar de plek waar Anneke zat met groepsweekend!” Jaa-ja, OK, nou, doen we dat. Wij lopen daar naartoe en zoeken als een gek naar blauwe ballonnetjes! Niks! Ik bel Abel, mede-leidinggevende: “Abel, ik zie geen ballonnetjes. Staan we hier goed?”

“Waar sta je?”
“Waar Anneke toen zat, met groepsweekend?”
“O ja, dat is hartstikke goed, daar in de buurt hangt de oranje ballon!”
“OK, thanks, super! We zoeken verder! Hoi!”
“Hoi!”

De oranje ballon hadden we gevonden en we liepen verder. Verkeerde afslag. Ik bel Abel weer. “Abel, waar moeten we nu naartoe? We hebben nu één blauwe en een oranje.”

“Kom maar weer terug richting het clubhuis.”
“Joe! Hoi.”
“Hoi.”

Op de terugweg vonden we telkens meer ballonnetjes. Blauw, blauw, blauw en blauw. Het kon niet beter gaan. Ineens zag ik in de verte een oude, antieke stoel staan die was bekleed met opgeblazen ballonnen in allemaal kleuren. “Moeten we daar naartoe?”, vroeg ik. Het antwoord was “JA!”. OK, de meerderheid bepaalde.

Naarmate we dichterbij kwamen bij de stoel, begonnen de kinderen alsmaar rustiger te worden. Ze werden piep- en piepstil.

“SURPRIIIIIIISE!!!”

Ria, Jeroen, Abel, Talissa en de hele groep kinderen springt de bosjes uit. “WTF!!!!!!!!” zei ik, wat natuurlijk niet echt passend was. Ik zocht de dichtstbijzijnde auto op om tegenaan te leunen, en kreunde “NEEEEEEEEEEEEEE WAAROMMMMMMMM!”.

“Van harte gefeliciteeeeeerd!”

Daar zat ik dan. In mijn eentje. Op een oude, antieke stoel die bekleed is met gekleurde ballonnen. Vijfentwintig kinderen om me heen, vier leidinggevenden. Ik keek een paar keer achter me, omdat ik voorbereid wilde zijn op een taart die in mijn snufferd zou worden gedrukt. Iets wat ik zogenaamd niet zou verwachten. Ik kreeg zelfs een paar kado’s van mijn nieuwe beste vrienden, iets wat ik totaal niet aan zag komen toen ik aankwam bij het clubhuis vanochtend. ‘Merci’, deodorant, een luchtje van Esprit, douchegel, ze hebben helemaal uitgepakt met kado’s en die voor mij ingepakt!

Ik wist totáál niet wat ik moest verwachten toen ik daar op die stoel zat. Want stiekempjes is iedereen op scouting wel een beetje bang voor onverwachte dingetjes. Stiekempjes heeft iedereen dit wel in zijn achterhoofd, maar heb je er nooit zo over nagedacht:

NEVER trust a smiling scout.