klavr

Lief dagboek,

Gister was het zaterdag.

Ik heb toen echt veel te veel gedaan en ik schep even in mijn geheugen om na te gaan wat ik allemaal heb gedaan. Even een momentje geduld alsjeblieft.

*graaf*

*graaf*

Ah, daar is het!

Het volgende speelt zich af op vrijdagavond. Yannic en ik discussiëren hoe we dat gaan doen met tickets voor Coldplay, want die zouden al snel uitverkocht zijn, dachten we. We spraken om zeven uur ’s ochtends af bij het postkantoor in Drachten.

Zaterdagochtend. Beiden konden we bijna niet slapen van spanning, want we zouden natuurlijk vet tof naar Coldplay gaan! Yannic en ik op msn om zeven uur ’s ochtends:

“Gast mijn band is lekgestoken”, zei Yannic.
“G*DV*RD*MM*”, vloekte ik gently, zonder de sterretjes.
“Laten we gewoon op internet en via telefoon bestellen”
“Joah, kan ook. Da’s gewoon om tien uur, toch?”
“Ja.”
“Ik ga dan nog even slapen, ben kapot.”
“Welterusten.”
“Moi.”
“Ik bel je wel om kwart voor tien.”
“Is goed. Moi!”

Van half tien tot zeven voor tien had ik op de snooze-knop gedrukt. Ik had helemaal geen zin in wakker worden. Schijtmoe was ik, maar waarvan in Godsnaam. Ik kwam er niet achter. DOET ER OOK NIET TOE.

Uiteindelijk waren we te laat voor de kaarten. Het was helemaal overbevolkt qua drukte en zo. Femke was boos en belde me een aantal keer op. Woedend, en niet alleen dat, maar vooral achteraf denken. “Niks meer aan te doen, Femke!”.

“Ja, nou ja”, zei Femke.
“Ik vind het ook kut, niets meer aan te doen.”
“Hoe kan dit nou!!”
“Ja ehh.”
“Waarom heb je me niet verteld dat het niet alleen in Amerika voorkomt dat mensen voor de ticketservice de nacht van tevoren al gaan liggen?”
“Wie niet weet, die niet weet dat de ander niet weet wat die niet weet.”
“Hm.”
“Ik ga naar scouting. Kleuters met ADHD begeleiden en zo.”
“OK, veel plezier!”
“Joe. Dank je. Moi.”
“Doeg!”
Continue reading ‘Lief dagboek (over SCHATTIG)’