Archive for August, 2007
…op het punt stond de McDonald’s in te lopen werd ik geconfronteerd met MySpace. Drie meiden die zo uit de site lijken te zijn gesprongen spraken me aan met een paar woorden in het Spaans, of misschien waren het er wel meer. Ik keek ze aandachtig aan, met een beetje verwarring en een MySpace-angle. Een van de meiden, ze leek op Dewi uit Idols I maar dan iets kleiner (hoewel ik niet weet hoe klein Dewi uit Idols I is), begon vanuit het niets Engels te praten en vroeg om 50 cent. Ik vroeg waarom ze dat wilde hebben, waarop alle drie de meiden dezelfde emotie op hun gezicht toverden. Een beetje zielig kijkend, ja. De andere twee konden ineens ook Engels en ze zeiden in koor “vorrr the buss!”. Ik geloofde ze en gaf ze het geld. Twintig cent na twintig cent na tien cent. “THANK YOU VERY MUDSJJJ!” schreeuwden ze terwijl ik de Maccadee inhopte en rende naar een van de elf kassa’s om daar een hamburger te bestellen. Maar naarmate de tijd verstreek, en ik de meiden in de rij zag aansluiten, had ik er geen zin meer in en rende met fast foots (woordspeling) het restaurant uit, richting de rest van de groep die iets te geobsedeerd naar de beelden op het plein keken.
Om vier uur wilde het echt niet meer. Proberen met een ontstoken keelholte door 60 decibel aan Caribische muziek heen te slapen, van een Caribisch restaurant aan de overkant van het strand. Ik deed het nachtlampje aan waardoor zusje een eng varkensgeluid maakte en pakte mijn telefoon, nieuwe boek, ‘JPod’, en telefoon. Want buitenzitten kan soms zo rustgevend zijn. Ik wikkel me in mijn minstens 6 jaar oude Donald Duck-handdoek, waar ik in de goeie ouwe tijd nog met het hele lichaam op kon liggen en nu mijn benen uitsteken bij de onderkant van zijn snavel.
Kijkend naar de sterren dringt tot me door dat dit misschien nog wel 2 uur zou kunnen duren, dus kon ik er net zo goed ook van genieten. Zou ik het buitenlicht aandoen, dan zouden de oudertjes boos kunnen worden en was dat hele rustgevende idee niet bepaald zo rustgevend, dus begon maar te schrijven in mijn telefoon.
‘Crazy’ op de achtergrond is best irritant als alleen de bas echt goed doorkomt. Toch wel jammer dat het zo had moeten zijn, hopelijk hebben die klootzakken over een paar uur vreselijke kotsneigingen, met als besmettelijke side-effects koorts en nooit meer de wil om uit te gaan, en dat de rest van het eiland de ziekte ook overneemt. Tot 24 augustus in ieder geval, zodat ouwe lul Tom (18) aan zijn nachtrust toekomt.
Clichénummer ‘Hips Don’t Lie’ (of ‘gips’, hoe extreem humoristisch T9 kan zijn) is vanaf nu dé soundtrack naar deze nacht van 18 op 19 augustus. Heerlijk, volgende week zit ik rond deze tijd mijn nieuwsfeeds te lezen.
Maker van de site Post Secret plaatst elke week 20 verschillende briefkaarten, opgestuurd en ontworpen door mensen vanuit de hele wereld die hun grootste geheim schrijven op een kaartje. Houd vooral de site in de gaten, komen de mooiste kunstwerken voorbij namelijk.
De meest indrukwekkende vind ik nog wel die van een wijzende hand, met op de wijsvinger geschreven ‘This finger has killed’.
[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=B6rTkp1dek4[/youtube]
Over exact 24 uur hoop ik aan een heerlijk koud wijntje, rosétje, biertje, colaatje of chocolaatje te zitten in Paguera, Mallorca. In hét harrr-resort vol met Duitsers, moffen en Gunthers. Veel meiden hoop ik natuurlijk ook en zusje en nichtje gaan elke avond stappen.
Aan het zwembad zal ik erover schrijven en je op de hoogte houden van mijn bijzondere avontuurtjes! En als het kan upload ik misschien ook wel foto’s naar mijn Flickr-pagina!
Ik zie je over twee weken! Vast misschien wel eerder in een internetcafé. 
Tom
(PS. Tijd voor een prijsvraag!! E-mail je vóór 13 augustus mijn tweede naam en ben je een van de eerste 6, dan krijg je van mij een verrassing! 
)
(PPS. Een thuisadres zou ook niet verkeerd zijn.)
Afgelopen vrijdag hadden we een barbecue bij Kaj thuis. De kaart werd al eerder verzonden en zag er zo uit:
We hadden genoeg wijn, bier en (jawel) joints om het tot een geweldig feest te maken.
Bij deze nog een keer bedankt voor de gezelligheid, lieve mensen!!
Toen ik op 30 juli, exact 34 uur geleden, een mail ontving met in de titel ‘Verzendbevestiging’ ging mijn hart te keer als toen ik mijn eerste verkeringsvraag kreeg te horen. Ik was toen 5, werd gevraagd door een meisje die ik nooit had gezien en ik rende naar mijn toenmalig beste vriendje die aan het voetballen was. Ik deed nooit mee met spelletjes. In groep 2 wist ik hoe je het schreef, maar hoe een spel als dat in werking ging was voor mij een compleet raadsel.
In de mail stond een link, het bleek niet zomaar een link te zijn. Het was de belangrijkste en tevens langste link in mijn leven. Het was een link naar de TNT Track & Trace-pagina van mijn pakketje. Zaterdag besteld op Chear!, dinsdag zou het afgeleverd worden. Ik drukte ‘#’ en ‘0′ in op mijn telefoon om de pagina te verversen. Zien waar het pakketje was. Kut, hij ligt helemaal in Dordrecht! 20 ‘#’ en ‘0’s later was er nog niets veranderd en ik had weinig hoop dat het dinsdag nog aan zou komen.
Ik stapte de douche uit om 11:35, was om 11:50 klaar met afdrogen en rende naar de telefoon. ‘#’ en ‘0′!!! JA! Er is verandering! Het pakket zit in de afleverroutine in Heerenveen en zal vandaag bezorgd worden! In mijn hoofd rekende ik uit hoe lang dat nog ongeveer zou duren, en voordat ik tot een antwoord kon komen hoorde ik het mooiste geluid in mijn leven.
En het was niet eens mijn buurmeisje die struikelde en ging huilen.
Het was de deurbel. Ik rende naar de deur waar zusje al stond en zag de postbode bij de tegenoverburen aan de deur staan. “NEE!” Hij moet hiernaartoe en ik deed een poging naar de man toe te rennen, het pakket af te pakken en mijn eigen huis opnieuw binnen te lopen. Een poging, want ik struikelde over een kartonnen doos van 20 bij 30 centimeters, onchristelijk op de natte grond geplaatst. Het was nog even wachten op de postbode tot hij eindelijk bij mij aan de deur kwam.
“JA!!! EN NU KOM JE HIERHEEN!”
“Dan mag u uw handtekening zetten meneer!”
So I did.
Zusje liep expres überlangzaam vóór me want ze wist natuurlijk dat ik naar de keukentafel wilde om daar het pakket te aanschouwen. Ik wilde de schaar pakken maar die werd net voor me weggehaald en een mes kon ik ook al niet vinden. Ze waren verstopt. Ik wilde mijn nagels gebruiken om de tape kapot te scheuren maar mijn nagels zijn afgeknipt terwijl ik aan het slapen was. Eindelijk vond ik een mes en ik ragde het ding open alsof ik een keizersnee-operatie aan het plegen was bij een bijna terminaal kind.
Het pracht dat ik mocht aanschouwen was prachtiger dan ik ooit had mogen denken. (Dat was me iets te poëtisch) Het was een zwarte doos met tekst erop. “OPEN OPEN OPEN OPEN OPEN” duurde het voordat ik eindelijk de handleiding te zien kreeg. Een mooi wit boekje met zwarte letters en een tekening van de camera. Net toen ik me afvroeg waar die grote doos waar alles in zat die zwaarte vandaan haalde, zag ik dat er óók nog een camera in zat. 3 inch scherm, videofunctie, oh ik ben helemaal verliefd.
U ziet mijn nieuwste foto’s bijvoorbeeld op Flickr (:
Mijn naam is Tom, mijn achternaam begint met 'Kla' en eindigt met 'ver'. Ik werd in 1988 geboren te Leeuwarden. Al vanaf mijn 5e jaar wilde ik cameraman worden. Ik houd van fotograferen, filmen, muziek, schrijven, feesten en Apple.
