We zaten met de familie aan tafel. Ik zei, “doe mij maar lekker cultureel. Als voorgerecht een dungesneden gerookte botervisfilet op een crêpe met crème fraîche en rode pepers en cranberry, vinaigretten met als nagerecht ‘boomstam’, gevuld met amandelspijs en vanille-ijs geserveerd met warme chocoladesaus”.
“En wat wilt u als hoofdgerecht?”
“Patat met frikandel, extra veel patat.”
Yannic en ik kwamen rond 1 uur aan in Drachten. We waren net naar Déja Vu geweest, waar we genoten van Paula Patton, de stoelen en popcorn verorberende pubertjes voor ons. We liepen naar de fietsenstalling. Ik liep naar mijn fiets. Fietsie was weg. Yannic’s fiets stond er nog. Ik zocht naar mijn sleutels in mijn jaszakken, niet te vinden. Ik dacht ‘da’s niet leuk’ en liep naar de pliesie, maar die was gesloten. In de Pathé zat ik nog te spelen met mijn sleutels, dus ik móest ze wel bij me hebben en in mijn binnenjaszak, bestemd voor mijn kleine notitieblokje, vond ik de sleutels. Mijn fietssleutel hing er ook nog als een penis bij, dus de fiets stond in Ãeder geval op slot. Een hele geruststststelling. Ik belde naar de politie en na 22 cent verspild te hebben kreeg ik te horen dat ik maar digitaal aangifte moest doen maar ja, da kan nie hè? Op een busstation. En dus deed ik de volgende dag aangifte.
De politieman in het politiehok was lang, dingde respect af en was sloom. Hij had geen fiets gezien die op de mijne leek, dus de kans dat het in zijn bewaakte fietsenstalling lag was petite klein. Pa ging naar de fietsenmaker en ik krijg gewoon een vervanging. Binnenkort dus een échte nieuwe fiets.
Popcorn is zó irritant! Het smakt, het plakt en het is overheerlijk. Ik kan er alleen niet van genieten als iemand anders ervan zit te genieten en ik geen popcorn binnen handbereik heb. Ik kan er niet van genieten als een stel irritante voetbalfannende pubers een, jawel, 2 liter bak zitten te verorberen. Ik kan er niet van genieten als Yannic en ik júist naar Pathé in Groningen gaan om popcornsmakkende en -gooiende pubers te mijden. Eerst wilden ze nog naast me zitten, maar ik dacht ‘nee, liever niet’ en zei, voordat ik de 2 literbak had gezien, dat in de rij vóór ons meer voetenruimte was. Niet dat ze lange benen hadden, grote voeten of een OV-kaart, maar ik wil niet dat ze naast me gaan zitten en mij gedurende de héle film (Déja Vu, topfilm!) wordt gevraagd geen hap te nemen van die o zo verleidelijke bak popcorn.
Popcorn is zó irritant!
Gister kwamen Yannic en ik en nog iemand van tennis, zegt ‘nog iemand’ “Ja, ik ga…” waar Yannic en ik van maakten dat hij thuis ging navertellen over dat hij de wind heel erg mee had en zo. Was echt grappig.
En Yannic een lulverhaal vertellen, wat eigenlijk wel waar was, dat wij tweeën van de HAVO af zijn gegaan omdat we het er niks aan vonden. Nú weet ik pas echt waarom ik eraf ben.
(Uit overvloed van saaiheid toch maar weer iets geplaatst…)
Mijn naam is Tom, mijn achternaam begint met 'Kla' en eindigt met 'ver'. Ik werd in 1988 geboren te Leeuwarden. Al vanaf mijn 5e jaar wilde ik cameraman worden. Ik houd van fotograferen, filmen, muziek, schrijven, feesten en Apple.
