klavr

Toen ik vandaag klaar was met opnieuw acteren voor Marjon’s opdracht ‘Peter R. de Vries’, ging ik naar huis. Marjon bracht me in de auto naar het treinstation en vroeg of ik hulp nodig had bij het kaartje, aangezien de trein al snel aan zou komen.

“Ja”, antwoordde ik, half uit de auto gestapt.

We liepen naar de kaartapparaat, zij deed haar wekelijkse routine ‘2e klas’, ‘met korting’, ‘heen’. Denkend ‘het zal allemaal wel goed zijn, zij heeft er verstand van’, propte ik als een banaan in een bananenschil mijn pinpas in de pinpasautomaat. Slechts een paar trillingen van koelte later rolde het treinkaartje eruit.

Al goed, dacht ik. Ik stapte de trein in met mijn hoofd en nam plaats. Na het tweede station kwam de treinkaartjescontrolemevrouw ook mijn kaartje checken. Toen ik het treinkaartje overhandigde zei ze “mag ik je kortingskaart zien?”.

“Die, ehmm, heb ik niet?”

“Die heb je niet. Is er iemand met wie je meereist?”

“Nou, ehmm, een vriendin van mij had die knoppen ingedrukt en…”

“Je hebt met haar meegereist op haar OV-kaart en ze stapte eerder uit?”
Wetend dat ik toch al niet in mijn recht was, zei ik dat het waar was.

“Dan koop je nu van mij een nieuw kaartje. Deze is wel wat duurder, 35 euro.”

“…”

“Heb je je ID-kaart bij je?”

“Ja”, zei ik terwijl ik mijn portemonnaie uit mijn jaszak pakte. Ik werd onderbroken door een jongeheer, slechts 4 rijen achter mij.

“Hij mag wel op mijn kaart reizen”. Mij blijer maken met 7 woorden kan niet!

“Dus je laat hem op jouw kaart reizen?”, zei ze tegen hem.

“Ja.”

“Je mag hem dankbaar zijn!”

Ze vroeg of ik mijn kaartje wilde pakken zodat ze deze kon doordrukken of zo. Weet ik veel wat ze ermee doet!
Toen ze haar dikke aarsch door het gangpad had geworsteld liep ik naar de gozer toe en gaf hem de hand.

“Bedankt.”

Lieve mensen, reis met je hart! Je maakt er mensen toch zó blij mee!