Archive for August, 2006

Kast, open U!

Published by Tom on August 28, 2006 in persoonlijk. 7 Comments

Gisteravond zette ik mijn wekker op 8.30, zodat ik nog een uurtje door kon ’snoozen’ want dat doe ik altijd en is zéér aan te raden. Waarschijnlijk doet iedereen het al… Let maar niet op mij.

Maar goed, ik werd wakker en dacht aan de drukkerij. Ik zou vandaag om 13.00 moeten werken, ik moet al een maand naar de kapper, ik moet maar weer eens douchen en schone sokken aandoen.

Ik stond op, stootte mijn hoofd tegen het schuin lopende plafond en was gelijk wakker. Ik liep naar mijn klerenkast in mijn oude kamer, waar zusje nu al 10 maanden in slaapt, maar kreeg deze warempel niet open! Ik trok aan de sleutel, maar tevergeefs. Ik kon nog net mijn vingers onder de deur krijgen, maar dit hielp ook niet. Ineens schoot me iets te binnen. Als ik dit onbekende rijmpje af zou maken, zou ik vast wel op een idee komen:

“Sint en Piet zaten te denken, wat zullen zij Tom schenken om de klerenkast open te krenken?”

Ik stond een paar seconden stil en dacht. Ik had een metalen of ijzeren ding nodig, die inbrekers gebruiken om ramen en deuren open te dingesen. Geen idee hoe het heet, maar ik weet wel hoe het eruit ziet. Zo’n lang ding met twee omgebogen punten aan het einde.

Ik liep naar beneden in mijn onderbroek en zocht zo’n ding. Maar dat ding ligt waarschijnlijk in de garage, dan moet ik nog een paar meter buiten lopen ook, en het regende ook al! Dus dat deed ik maar niet.

Ik liep weer naar boven en probeerde nog eenmaal tevergeefs met mijn vingers aan de sleutel te trekken, en daarna aan de deur. Maar het trekken aan de sleutel deed PIJN dus pakte ik een washandje en probeerde nogmaals de deur te openen door het washandje om de sleutel te doen, en dan keihard te trekken. De deur ging weer open. Yessss, kon ik eindelijk weer schone kleren aantrekken.

Dit was mijn kastavontuur, ik hoop dat U ervan heeft genoten.

Best penalty ever

Published by Tom on August 27, 2006 in ROFLOL and video. 3 Comments

roflol.

Drukkerij

Published by Tom on August 23, 2006 in Nederlands, persoonlijk and werk. 7 Comments

Ik was two-sided trimming aan het leren van een Final Cut Studio-instructie-dvd van Lynda.com toen ik abrupt werd gestoord door mijn telefoon. Ik pakte het ding uit mijn broekzak en keek wie het zou zijn. Het nummer werd niet herkend, maar ik herkende het wel. Het was uitzendbureau Unique in Drachten, vandaar dat het nummer met ‘0512’ begon. Telefoonnummers in Drachten beginnen altijd met ‘0512’, dus het leek me logisch dat de beller zich in Drachten bevindt.

“Hallo, met Tom K.”, zei ik, mij voordoende als Tom K.
“Hoi Tom, je spreekt met L. van uitzendbureau Unique”, zei L van uitzendbureau Unique.
“Hallo.”
“Hai. Tom, kan jij volgende week werken?”
Ik moest even nadenken. Ik heb niet al teveel geld, maar erg enthousiast was ik er ook niet over. Ik zei met tegenzin dat ik wel kon.
“Hartstikke mooi is dat.”
“Om welk bedrijf gaat het eigenlijk dan wel ooit?”
“Het bedrijf is een drukkerij in Uret…”
Ik stoorde háár nu, want zij had mij ook gestoord!
“Boeiend. Dus… En… Hoeveel ga ik verdienen?”
“Je zal betaald worden als 18-jarige, omdat je dit jaar nog 18 moet worden.”
“De shit”, zei ik, “en over hoeveel goudstaven hebben we het nu?”
“Haha. Nee, gekke Tom, je zal verdienen per uur.”
“O jee, dat is wel lekker! Ehm, en hoeveel uren pauze heb ik per dag?”
“Dat moet ik zometeen nog even nakijken, maar je zal moeten werken van 8 uur ‘s ochtends tot 17 uur in de middag.”
“Is te doen”, loog ik. Wie staat nou vóór 8 uur op?
“Zullen we even een afspraak maken wanneer je langs kunt komen?”
Ik zei dat ik per direct wel kon komen, en dat deed ik.

Ik selecteerde ‘Shuffle Songs’ op mijn iPod en liep de deur uit richting mijn fiets, die ik al een paar weken niet meer had bereden. De zadel zat nog steeds als gegoten en verdween tot mijn verbazing niet in mijn kont. Ik dacht dat ik zo ‘gegroeid’ was in Spanje, maar zo erg bleek het dus niet te zijn.

Ik kwam met een rotvaart aan bij het uitzendbureau en stopte de fiets. Ik stapte af en trok de standaard uit. De sleutels haalde ik uit het slot, gooide deze in mijn jaszak en drukte blindelings mijn iPod uit, die zich in mijn andere broekzak bevond. Ik liep naar binnen toen ik werd gegroet door L.

Zoals gewoonlijk reageerde ze weer ontzettend enthousiast en geïnteresseerd. Waarom doen uitzendbureaumedewerkers dat altijd? Het is gewoon hartstikke eng! You know tochgg.

Ik kreeg een paar blaadjes voorgeschoteld die ik moest invullen en ondertekenen. Ik kreeg een bidon in mijn handen gedrukt, jeweettoch, zo’n fles die Tour de France-fietsers altijd in een ander zijn wielen gooien. Ga ik ook eens proberen, dat is dé shit.

Maandag moet ik beginnen, om de menselijke tijd van 13:00. De rest van de dagen zal ik minder productief zijn, maar dat hadden ze kunnen verwachten.

Dag 4 tot 6 in Marbella (Deel 2/2)

Published by Tom on August 19, 2006 in Nederlands and persoonlijk. 5 Comments

Vervolg dag 4

Ik maakte kennis met een Nederlandse jongen, Ruben, en zijn broertje, Jasper. Ze waren respectievelijk 16 en 12 en woonden in hetzelfde huis in dezelfde stad in hetzelfde land: Enschede, in Nederland. Ruben heeft een video-iPod zonder System of a Down erop.

We ontmoetten elkaar iets later bij de centrale fontein in de binnenplaats van het appartementencomplext. Met de rug naar de receptie zou je rechts kunnen gaan, naar de Youth Club en Kids Club, en zou je links gaan, dan zou je uitkomen bij het zwembad en restaurant.

Met Ruben, Jasper en zusje liep ik door twee biljarttafels en langs een tafeltennistafeltafel naar een kamer van 3,5 bij 3 meter. Er waren 2 banken en een zevental stoelen. Cato, de Duitse recreatieleidster, maakte met haar mond het ene rare geluidje na het andere, waarop zusje mij continu aankeek met een glimlach. Ze stelde zich voor en we mochten tweeënhalf minuut lang haar hobby’s aanluisteren.

“Hêllö, I äm CÃ¥tö”, zei Cato met een wel héél erg Duits accent, zodra ze begon te praten moest iedereen een beetje lachen. Ze ging verder.
“I lîké tö dø wâtërpølø, meÃ¥t my friënds, Ã¥nd…” met de rest ga ik mezelf niet vermoeien. Straks val ik nog in slaap. Na zusje was het mijn beurt me voor te stellen.
“My name is Tom”, zei ik in Engels en Amerikaans Engels door elkaar, “some of my hobbies are playing tennis and video editing related stuff.” Verblind door haar gele tanden vergat ik te vertellen dat ik ook méér doe dan alleen dat.
“Ah, so do you like to go out?”, zei Cato.
“No”, zei ik.
“Ah, so do you like to play waterpolo?”
“No.”
Een schokgolf van gelach ging het kringetje rond, maar eindigde gelijk bij mij.
“Ah, so you like computersz?”, zei ze.
Pijnlijk moment werd het voor me. Zou ik ‘nee’ zeggen, dan zou zusje me wel verraden, zou ik ‘ja’ zeggen, dan zou men denken dat ik een asociale nerdo ben, met zonder contacten. Misschien is dat ook wel zo. Fuck reality.
Nog maar twaalf mensen die zich voor gaan stellen en ik ben verlost uit dit kamertje, vol met Duitse en Italiaanse mensen.

We speelden tafeltennis en biljart. Tenminste, als je een paar ballen met nog een zwarte bal met een ‘8′ er op ‘biljart’ noemt. Ik had deze bal in een gat gekeut en keek toe hoe nieuwe teams zich vormden. Jasper mocht in mijn plaats met zusje en Ruben in een team, en 4 andere mensen, 2 Duitsers en 2 Italianen, in het andere team. Geen idee wie had gewonnen, het andere team moest eten.

Wij gingen naar onze apartementen. Lekker eten.

Dag 5

Dinsdag 9 augustus, 2006.

Het zou vandaag nog warmer worden dan de dag ervoor. En dat was al een zwembad in mijn onderbroek.

We gingen waterpoloën, nadat Ruben mij had gevraagd mee te gaan in het zwembad.

Ruben en ik waren de captains van onze teams. Hij koos eerst. Marco, een Duitse jongen die verdacht goed met ballen om kon gaan, werd in zijn team verwelkomd. Maar ík wilde hem kiezen!

Het was mijn beurt. Mijn tepels waren stijf van de zenuwen omdat ineens 30 ogen op mijn waren gericht. Zó aantrekkelijk ben ik nou toch ook weer niet?

Ik koos Rosalinde. Inderdaad, de knappe blonde Nederlandse dochter die van dichtbij niet eens zo knap bleek te zijn. Ze is lang en te jong - 15. Het zou nog maar vier maanden duren voor ik als pedo geregistreerd zou staan in de geschiedenisboeken. Ik zie het al staan; “Tom K. was een fervente pedofiel, die vier maanden voor zijn achttiende verjaardag, in 2006, nog even toesloeg op veel te jonge meisjes. K. stierf een maagdelijke dood, nadat hij werd verdronken door haar broertje, Berre, die anoniem wenst te blijven.”

Ruben en ik kozen nog een paar mensen, waaronder ik Werner.
“Berre”, zei Rosalinde.
“Berner”, corrigeerde ik.
“Berre.”
“Berre, sorry Werner.”
“Berre.”
“Berre.”

Cato begon het spel met een fluitje, waarvan ik in haar ogen kon zien dat ze die niet op een fietsbelgeluid wilde laten klinken, omdat wij Nederlanders anders onze fietsen zouden terugvragen. Binnen een paar overgooien maakte ik het eerste punt.

De eerste helft kon niet slechter. Het zou de tweede helft niet beter worden.

Teams vielen uit elkaar van verveling en we begonnen onze tweede game. Als ik érgens geen zin in had, dan zou het wel nóg een spel zijn. Ik ging het zwembad in om lekker te duiken en te zwemmen, niet om mijn fucking been te verrekken bij zo’n kutspel. Verrek. Ik haat waterpolo.

Midden in het eerste spel zei ik tegen Cato dat ik echt geen zin meer had, en ik zwom naar de trap om me in een ietwat Zeeman-achtige handdoek te heisen. Ik pakte de camera die op een paar minuten na nog net niet in de zon lag te bakken en maakte een aantal foto’s van het spel.

Ik nam een douche en maakte me klaar om naar Puerto Banús te gaan. Hier werd ons Indiaas eten om 23.15 geserveerd, en toen we klaarwaren verbaasde/verbaaste ik me over hoeveel schoons van de andere sekse op een straat rond kon lopen om middernacht. Het ene ‘guapa’ na het andere, ik hield er helemaal van. Had ik nou maar uitgaansvrienden gemaakt in Marbella.

Dag 6

Woensdag 16 augustus, 2006.

We gingen naar kennissen die zich 2 weken lang hadden gevestigd in een appartement in Nerja; Rein en Sieta en Marieke.

Rein is de vader van Marieke en de man van Sieta. Rein is architect.

Sieta is de moeder van Marieke en de vrouw van Rein.

Marieke is de dochter van Rein en Sieta en het zusje van Sebas. Hij was niet mee.

We gingen zwemmen en daarna Nerja in om te eten.

Slotverhaal OMG

Op de dagen 7 t/m 14 gebeurden al deze belevenissen behalve alles, op eten, zwemmen en winkelen na. Dat is werkelijk te onboeiend om te vertellen.

Dank voor het lezen en evt. reacties.

Dag 1 tot 4 in Marbella (Deel 1/2)

Published by Tom on August 11, 2006 in Nederlands and persoonlijk. 4 Comments

Dag 1

Departure: 01.45 am
ETA: 03.22
Temperature: 16

Vrijdag 4 augustus, 2006.

Na twee uren reizen kwamen we aan op Schiphol. Ons wordt gemeld dat we drie kwartier moeten wachten voordat het hek opengaat, pas dan kunnen we inchecken. Dat wordt wachten.

Kirsten en ik pakken mijn iPods uit de tas en terwijl we hiernaar luisterden stroomt de verzamelplek langzaamaan vol met mensen die in wilden checken.

Rond 6.05 vertrok ons vliegtuig richting Barcelona, waarvan ik eerst dacht dat het in Portugal lag. Halverwege de ochtend kwamen we dan aan in Barcelona, Spanje.

Met mijn luie hoofd nam ik 2 donuts en jus d’orange. Het vliegtuig naar Malaga zou om 10.15 vertrekken en naarmate het later werd, groeide de rij voor de incheckbalie gelijdelijk mee. Het was inmiddels al 10 uur toen op de tv’s stonden dat we vlucht was vertraagd. Delayed. Ik had het geluk dat ik een paar uur voor vertrek naar Schiphol, ik me heb geabonneerd op de ‘Really Learn Spanish’-podcast zodat ik mijn Spaans ietwat kon bijspijkeren. Renn heeft me al wat geleerd, maar meer is altijd beter. Het is leuk om andere mensen te corrigeren, terwijl je eigenlijk even weinig weet van de Spaanse taal. Tot zover mijn boeiende verhaal over een of andere podcast.

Op het vliegveld van Barcelona zag ik een superleuk meisje, volgens mij was ze Italiaans. Waarschijnlijk had ik mijn ballen thuis laten liggen, want die had ik wel nodig om op haar af te durven stappen. Als mijn ouders en zusje er niet waren geweest, wist ik het wel. Ze zat overigens ook in hetzelfde vliegtuig, maar wel ver achter mij. We hebben alleen een ietsiepietsie beetje oogcontact gehad, en daar bleef het jammer genoeg ook bij. Het is nu 31 uren geleden dat ik haar zag. Wat heb ik een spijt…

Terwijl mijn vader een auto regelde op de onderste etage, pikten mijn moeder, zusje en ik de koffers van de rollende band. Ik zat nog een hele tijd naar d’r te staren tot mijn moeke me ontbrak met de woorden: “Zo, dat is klaar. En nu gaan we naar vadert”. Mijn laatste oogcontact met het meisje was gedaan.

Toen we onder de magische poort van Marbella, waar ‘Marbella’ op staat, doorreden, kreeg ik een gevoel van ‘OMG! WTF! Dat heb ik eerder gezien!’ Ik herinner me nog vaag een Flickr-pagina met deze foto, en in de herfst van 2004 heb ik deze poort ook gezien. In het echt.

We kwamen aan bij Hapimag, het appartementencomplex. Gelijk ging ik flashbacks ophalen. Ik keek of de twee computers er nog waren - check-, of de biljarttafels er nog stonden - check - en of het zwembad er nog was - check -.

Nadat we het appartement binnenliepen vroeg zusje of ik zin had om te zwemmen. ‘Nee, geen zin in’, antwoordde ik. ‘Jij hebt ook nergens zin in!’, kreeg ik terug. Vol in mijn gezicht. En we waren nog maar net aangekomen…

Onze opgehaalde pizza’s waren, op mijne na, allemaal nog warm. Gecombineerd met koude chocolademelk was het een lekker koude maaltijd op het balkon met koele wind.

Dag 2

Zaterdag 5 augustus, 2006.

Ik werd wakker in mijn moeders bed met spijt. Niet zozeer dat ik wakker werd met mijn moeders bed, nee, spijt dat ik ‘haar’ mis. Na een half uur lang op de boulevard foto’s gemaakt te hebben was het al halverwege de avond toen we naar Puerto Banus reden.

De auto was geparkeerd en we liepen langs een soort van ministores van Tommy Hilfiger, Armani en nog veel meer. Het warenhuis en parkeergebouw waren gesloten toen we later op de avond terug kwamen, sterker nog; onze auto bleek de enige te zijn van de hele parkeerplaats. ROFLAWL.

Dag 3

Zondag 6 augustus, 2006.

Het begon allemaal met drie bolletjes broodjes met chocoladepasta. Zusje en ik gingen naar het zwembad waar ik een leuk Italiaans meisje zag liggen in een strandstoel. Niet wetende hoe oud ze was, bleef ik maar naar d’r kijken. Even nadat ze het zwembad inging, vroeg zusje of ik mee wilde zwemmen.

Het meisje liep het zwembad uit, pakte haar spullen en liep naar de lift. ‘Dit is mijn kans’, dacht ik en ik achtervolgde haar. Ik vond haar terug in de lift en hopende dat de deuren niet dichtgingen, vroeg ik “Can I ask you something?”

Vragende ogen keken mij aan. Ik hervatte mijn kans.

“Are you going to the Youth Club tomorrow?”.

Als een verwarde MSN-emoticon stond haar gezicht. Ik keek naar links om te zien of er een poster hing over de Youth Club, maar die hing er niet. Ik liep mompelend weg. ‘Tsja’, dacht ik, ‘als je zelfs geen Engels kunt wordt het nooit wat met jou’. Opeens schoot mij een geruststellende gedachte te binnen. Het meisje op het vliegveld had misschien ook geen Engels gekund. Maar misschien ook wel. Ik vond haar wel erg leuk… Had ik dat al gezegd?

Ik liep weer terug naar mijn eigen strandstoel.

Slechts een tiental hartkloppingen later liep een blonde vrouw, geschat rond de veertig, het zwembadplaats op. ‘Als zij niet een knappe blonde Nederlandse dochter heeft, weet ik het ook niet meer’, dacht ik. En inderdaad, een knappe blonde Nederlandse dochter volgde haar.

Snel zette ik de 55-200 mm-lens op de camera en maakte foto’s van zusje en vader in het zwembad.

Als ze niet de hele tijd bij haar moeder had gezeten, had ik wel aanstalten gemaakt. Dit zal ik later doen, maar eerst even zeker weten dat ze ouder is dan 16.

Dag 4

Maandag 7 augustus, 2006.

Ik opende mijn ogen op mijn witte bed in de huiskamer, nadat mijn ouders de deuren van het balkon hadden geopend. Ik werd wakker van de zee en van het licht. De zon stond als gewoonlijk hoog in de lucht en bereikte net niet de tweede tegel van het balkon. Vadert had brood opgehaald en op tafel gezet, en moeder stak haar eerste sigaret van de dag op.
Ik deed al zittend mijn schoenen aan, slippers had ik niet mee, en liep al oog uitwrijvend naar het balkon. Toen ik neerzat fantaseerde ik over wat mij vandaag zou kunnen gebeuren.

Zou ik dan toch eindelijk een leuk Nederlands meisje van mijn leeftijd leren kennen? Zou ik nieuwe vrienden maken met jongeren, uit welk land ook? Zou ik een nieuwe passie ontdekken?

Ik sneed het broodje open met een stomp mes en opende de pot chocoladepasta. Ik doorgrondde dat pasta-resten aan de randen en knoeide op de witte tafel. Ik smeerde de chocoladepasta op mijn opengesneden, witte broodje. De mesresten veegde ik af aan de andere helft van het broodje en legde deze op de andere besmeerde helft en voor ik het besefte had ik deze handelingen al drie keer herhaald, met drie dezelfde broodjes. Het leek wel komkommertijd. Dit keer niet op televisie, maar bij mezelf.

Zusje en ik waren klaar met eten en liepen naar het zwembad.

Vervolg

66,6

Published by Tom on August 3, 2006 in Jens and ROFLOL. 1 Comment

I was on my way to Schiphol, the Netherlands’ main airport which is located in Amsterdam, accompanied by my aunt, Jens and his Scottish friend, when my aunt recounted me something quite fabulous. Something unforgettable. Something which is so remarkable that I have no intention to forget it. She informed me that on the highway one should pay attention to the kilometre plates in the scope of “66,6″: You won’t be able to find them. This ofcourse might only count for the Netherlands, because visitors of the music festival ‘Waldrock’ have a tendency to steal the plates and collect them at the festival, or something similar to that. At least, that’s what she informed me.

A great thanks yous goes out to my homie Renn. Renn, you were the only person of thousands that could make this story look more interesting than it actually is. I love you, you fucking guapo!

Disclaimer for the n00bs (pyn): http://en.wikipedia.org/wiki/Number_of_the_Beast

Hola!

Published by Tom on August 3, 2006 in persoonlijk and weblog. 9 Comments

Marbella

Dear readerts,

I, Tom, am preparing for a two-week holiday to Marbella, South-Spain. I will leave my house at around 1.30 AM (CET) and our flight will be leaving at 6.30 AM (CET). The plane will fly to Barcelona, Spain, from which we continue our flight to Malaga, Spain. I will update my weblog every few days, or maybe every day, or maybe not at all, but be sure to visit me every now and then to keep up with my search for the right girl and maybe more.

So yeah, I guess I’ll see you on August 19th on either iChat or MSN. The two-computer internet café will allow me to go on MSN and the internet, and maybe AIM too. I would really appreciate you guys leaving comments, whether it is in Dutch or English.

Have a great holiday everyone, and that’s it.

Adiós!