God doesn’t say he’s Bono.
Tekstschrijver Marcel van Roosmalen van Volkskrant Magazine is in Esonstad, een nieuw dorp/stad in Friesland van Landal GreenParks.
Volkskrant Magazine #330, 8.7.2006.
‘En nu moet ik dus weer’, zei Inge en ze stond op en liep De Waegh binnen.
‘Diarree’, zei Dick, haar echtgenoot. ‘We hebben gisteren op de dijk gegeten.’
‘O’, zei ik.
Dick: ‘Ze heeft de hele nacht op de pot gezeten. Zet dat maar in de krant.’
Omdat er verder toch niets gebeurde noteerde ik het meteen. Toen Inge terug was, zei Dick: ‘Het komt in de krant hoor, dat je aan de schijterij bent.’
Inge vroeg zich af of het wel kon dat je van vis diarree krijgt. Bij vlees kon ze zich zoiets wel voorstellen, maar vis? ‘Weet jij of dat kan?’
‘Ik denk het wel’, zei ik.
‘Dan is het die vis’, zei Inge.
Dick vroeg: ‘Wil je Beerenburg?’
‘Neuh…’, zei ik.
[ Stel je hier een foto van een nieuwe fiets voor ]
“Tom!”, schreeuwt mijn moeder terwijl ze aanstormend vanuit de keuken naar de huiskamer komt aanrennen. “Op de reet ligt een gifgroene kikker!” “Reet? WTF?” “De oprit. Je móet je camera pakken!” Ik stap uit de rode stoel, doe mijn pantoffels aan en ren naar de hobbykamer om de camera op te halen. De internet-installateur bij de meterkast schopte ik opzij en ik opende de voordeur. Geen kikker te bekennen.
Mijn moeder zegt dat de kikker naast de fiets staat en ik loop ernaartoe. Hij zat angstaanjagend stil. Niets bewoog. “Moet je even een foto hier vandaan maken, en daar, en o ja, daar ook.” Sceptisch en emotieloos maak ik de foto’s. Ik ga zelfs op mijn knieën.
Ik ga weer terug naar de huiskamer om in de rode stoel mezelf te vermaken met de televisie. De internet-installateur is inmiddels al 3 uren bezig, wat voor mij betekent dat ik al drie uren lang, 180 minuten, zit af te kicken. Toen ik halverwege mijn dertiende zap-ronde gestoord werd door een nicht met haar dochter, zag ik iets groens in mijn nichtje haar handen. Een déja-vu herinnerde mij aan een paar minuten eerder, iets met een kikker of zo. Komt mijn moeder lachend achter hun aan met een glimlach van hier tot daar, zegt ze: “Ha-ha. Hij is van hout!” “Het zal toch niet, hè, hij zal toch niet nep zijn?”, zei ik luidop, op mijn meest sarcastische toon. Compleet geschokt door deze verbazingwekkende onthulling ging ik verder aan mijn zap-avontuur.
De foto’s heb ik zojuist geüpload en zijn hierrrr te vinden.
En mensen, trap alstublieft nóóit in een kleine gifgroene kikker op je oprit. Hij is hoogstwaarschijnlijk nep en je staat compleet voor lul als je er ook nog foto’s van gaat maken. Het is maar een tip.
Mijn naam is Tom, mijn achternaam begint met 'Kla' en eindigt met 'ver'. Ik werd in 1988 geboren te Leeuwarden. Al vanaf mijn 5e jaar wilde ik cameraman worden. Ik houd van fotograferen, filmen, muziek, schrijven, feesten en Apple.
