Archive for May, 2006

Word een psycho!

Temidden van het begin van de derde wereldoorlog vond ik dat het tijd was voor een leuk bericht.

Heel vaak, als ik televisie aan het kijken ben en mijn ouders en zusje kijken mee, komt er reclame. Het logo van de zender vloeit langzaam uit en dan zeg ik “reclame!”. Mijn zusje wil dolgraag weten hoe de fuck ik dat nou kan weten, mijn vader komt met zijn eigen bedachte oplossing “op zijn opleiding leert hij zien hoe spanning wordt opgebouwd, en daarna komt reclame”. “Ja,” zeg ik, en ik kijk weer verder. Diep van binnen zit ik keihard te lachen, want niemand behalve ik begrijpt het. Tot nog toe heb ik het nog niet verteld en ben ook niet van plan dit te doen.

Dus! Wil je ze irriteren, let dan op het uitvloeiende logo, roep “reclame!” en maak ze gek!

Doe het!

Da Vinci Code

Ben naar de Da Vinci Code geweest. ‘So what?’, hoor ik je denken. ‘Boeiend?’, hoor ik degene achter, naast, boven of onder je zeggen. Waarom zou ik daarover schrijven? Fuck you, het is mijn blog en je leest het maar, kreng.

Hier mijn sneue verhaaltje:

Het begon allemaal vandaag op school. Lilian (of iemand anders, weet ik veel?) had het idee naar de film te gaan, als een soort uitstapje met een groep. Op het eerst zouden zo’n 10 mensen meegaan, maar dit werd teruggebracht tot 5, waarschijnlijk omdat ik er ook bij kwam als enige eerstejaars en the boy with few words. Nadat ik mijn tas bij mijn pa had gedumpt, en na het heen en weer vliegen óók nog een statief voor de camera, was ik klaar voor de Grote Reisâ„¢. Maurice zou eerst meegaan en waarschijnlijk dan ook met de bus gaan, dezelfde als waar ik in zou gaan, maar hij zei af omdat blablabla. Denk maar voor jezelf.

Maar goed, Jesper ging rijden in zijn auto en Folke met zijn lange benen moest natuurlijk weer voorin, anders zouden zijn benen de hele bank in beslag nemen en hadden Lukje, Lilian, Jenifer en ik geen ruimte meer om te zitten. Hij hoefde nog nét niet zijn benen door het raam te houden, dat scheelt weer. Ondertussen vermaakte de auto ons met muziek van The Prodigy.

We gooiden onze konthelften in de lucht en wisselden dat na een kwartiertje weer af. Folke kon niet snel genoeg worden afgezet. Bij een of ander busstationnetje dumpten we hem en liep hij alleen, met zijn vrienden, verder naar zijn scooter. Wij hebben sindsdien niets meer van hem gehoord of vernomen.

Continue reading ‘Da Vinci Code’

Futuroscope

Afgelopen weekend ben ik met 36 medestudenten en docenten naar Parijs en Futuroscope geweest, als uitstapje. Veel nieuwe vrienden gemaakt (lees: 0) en veel beleefd. Hier schijf ik hoe het was en wat we hebben gedaan. Het is een lange zit, dus hopelijk is het een beetje vol te houden. De foto’s komen later.

En o ja, Bodil, val hier alsjeblieft niet bij in slaap, wil je! ;-)

Vrijdag 19 mei, 2006

Te vroeg opgestaan, een beetje te laat bij de bus en te moe gedurende de reis.

[ Tachtig meter vanaf de pilaar van de Eiffeltoren verwijderd schrijf ik een samenvatting van de eerste dag met 36 mensen naar Parijs. ]

Ik had er zo’n zin in: met de videomensen een tripje maken met de bus. En niet zomaar een, nee, Parijs! He-le-maal in de moddervokking Parijs! En dat met de coolste leerlingen die je je kunt verzinnen: videoleerlingen. Wat een humor hebben ze. Over alles weten ze iets lachwekkends te verzinnen.

Omdat we nog wel iets aan onze dag in Parijs wilden hebben, zijn we om 5 uur ’s ochtends vertrokken. Om de 2 1/2 uur een pauze en dan weer doorrije. Ivo nam zijn Philips mp3-speler mee met ingebouwde speakers/boxen, waarop we onze eigen mp3-spelers aan konden sluiten. The Killers, Kanye West en The Strokes fleurden de sfeer achterin de bus op.

[ Inmiddels staan twee Duitse moffenmeisjes naast me die via de raarste posities een foto proberen te maken van de hoge Eiffeltoren. "Heb je de onderkant ook?", zegt Richard zacht op een denigrerende toon. ]

Het is midden op de middag en we arriveren bij het hotel. Om ons te pesten laten Bert de Buschauffeur en Edwin de mede-reisleider ons een kwartier lang zitten in de inmiddels tot 25 graden verwarmde bus. De sleutels werden overhandigd en we renden naar de kamer, hoewel dat niet echt wilde lukken in de lift. De kamer, klein genoeg voor 4 volslanke personen, of 1 dik persoon, bevatte een televisie die uitzendt in Ultra Low Definition, 4 bedden en een badkamer die niet op slot kon.

Een half uur later verzamelden we bij de bus, die inmiddels al was afgekoeld tot 20 graden. We reden naar de Sacre Coeur waarvandaan we een flabbergastererend, waanzinwekkends, stunning, asociaal en abnormaal mooi beeld van een deel van Parijs kregen te zien.

We werden vrij om te doen wat we wilden, de groep splitste in zoveel groepjes, maar Richard en ik besloten op een stoeprand te gaan zitten. Ik zag docent Nico een hotdog kopen, ik kocht er ook een en dat was gelijk de ranzigste ooit.

Het velletje zat bijna los, de schilfers vielen uit elkaar op mijn tong en het vet drupte langs mijn borsten richting mijn kruis. Om over de plakkerige haren nog maar te zwijgen.

Hotdog op, haren weggeflost met mijn eigen hoofdhaar en de tong geschrobt van de schilfers gingen Richard, ik en de josticlub naar de metro. Eenmaal uit de metro gestapt zei iedereen zo van: “OMG WTF CHECK DIE FUCKING HOGE TOREN! WTF!!!1″. Ik had geen flauw idee waar ze het over hadden, ik keek in de lucht, ‘pande’ wat in het rond, en toen was het gebeurd. De Eiffeltoren leek steeds dichter naar me toe te komen. Zo indrukwekkend hoog dat… dat… ‘ding’ is.

Continue reading ‘Futuroscope’

Frankrijk

Ik kom even melden dat ik a.s. vrijdag 19 mei om 5 uur des ochtends vertrek naar Parijs, om in het weekend naar Futuroscope te gaan met nog 32 medestudenten. Ik arriveer terug in Drachten op zondag 21 mei rond 23.00 des avonds.

Met mijn superdeluxe camera slash telefoon zal ik vette foto’s maken, en zal ik een dagboek bijhouden van mijn belevenissen.

Boodschappenkado (2)

Bij deze het filmpje waar Jens het boodschappenkado presenteert. Hij zei niet veel dus ik lokte maar wat uit zijn mond. Directe link.

Boodschappenkado

Stel, je ouders zijn een weekend naar Antwerpen en jij zit alleen thuis met je zusje van 14 die ook niet kan koken. Je zusje is naar beppe en je neef is er ook. Beppe vraagt of hij misschien boodschappen kan doen, je besluit mee te gaan omdat het anders zielig is zo alleen boodschappen te doen.

Beppe vertelt wat je mee moet nemen (frikandellen, kroketten, eieren en vissticks) en je fietst naar Albert Heijn, de dichtstbijzijnde supermarkt. Je pakt de producten uit de stalling (?), loopt naar de kassa en ziet een tafel staan met kadopapier. “Hoe leuk zou het zijn alles in een doos te doen met kadopapier eromheen,” zeg je uit het niets, “dat zou toch hartstikke leuk zijn voor je lieve oma?

We hadden de doos versierd met sliertjes die we er plat op hebben geplakt, terwijl ze eigenlijk zouden moeten krullen. Op de tafel liggen nog diverse kassabonnetjes van klanten die ze kwijt wilden en je besluit deze ook op de doos te plakken. Je kijkt rond in de winkel en ziet vlak voor je neus een gigantisch bord hangen, met daarin zo’n 10 tot 15 folders. Je besluit ook deze folders in de doos te doen.

Je fietst als een ambulance-chauffeur die voor zijn rijbewijs gaat in een ambulance naar het huis van beppe en gaat het gebeuren filmen. Ze denkt dat het een lief gebaar van ons is en verwacht niet dat haar eigen boodschappen in de doos zitten. Ze is teleurgesteld. Ze gaat verder met fish and chips koken en legt de zout op tafel. Dat is wel genoeg geholpen. We praten over dingen waar niemand iets van begrijpt en dat gaat de hele dinertijd door.

Dat hebben we toch maar even goed gedaan!

Dossier Helpdesk

‘Al onze medewerkers zijn nog steeds in gesprek.’ Ja, zo lusten wij er nog wel een paar. Buro Renkema ook en maakte daarom Dossier Helpdesk.

Grappige compilatie van klantenservicebelletjes.

MacNed

Ik ben sinds kort redacteur voor MacNed! MacNed is een Apple-nieuws, -reviews en -meer site.

Ik post er onder de naam ‘klavr’.